Mirza
Afgelopen maandag was ik met Mirza naar de da (zie ander blog verhaal), ze kreeg nieuwe medicijnen en dinsdag en woensdag ging het beduidend beter met haar. Gisterenmorgen op het veld zag ik dat ze een beetje liep te slingeren, ze viel regelmatig en bleef dan ook liggen.
Gedurende de dag bleef dit en het was vreselijk om te zien hoe ze met haar blinde koppie toch met mij mee wilde maar eigenlijk niet meer kon, haar pootjes sloegen dubbel, ze waggelde of ze dronken was.
Vanochtend was het nog hetzelfde dus net naar de dierenarts geweest, hij dacht dat ze een herseninfarctje had gehad (dacht ik zelf dus ook) en gaf me weinig kans. Maar om alles te proberen, kreeg ze een infuus met een dot medicijnen. Morgenochtend moet het beter zijn met haar, zei hij, anders is het over.
Ze ligt nu lekker in haar mandje, ik ben blij dat ik haar nog even kan verwennen en dat Fred haar nog ziet als hij vanavond weer thuiskomt uit Nederland. Ik heb er niet heel veel vetrouwen in dat het beter zal gaan want dat zou een heus wonder zijn. Dat zei dr Cordeau ook 'un miracle'.
Ik ben er wel verdrietig over natuurlijk maar ik ben ook blij dat we haar nog bijna drie kwart jaar hier een fijn leven hebben mogen geven.
Hier Mirza (helemaal links) in betere tijden, ze vindt het zo heerlijk om op haar gemakkie over het veld te struinen. Nu wil ze alleen maar bij mij zijn en al kan ze nauwelijks meer lopen ze wil me toch volgen.
Als je vanavond gaat slapen, denk dan even aan Mirza, ze verdient het.
lieve, verdrietige groet
Betty
Ik wens je heel veel sterkte met Mirza...Heel fijn dat je ze nog zo'n fijne tijd hebt kunnen geven, vol liefde en warmte...In gedachten ben ik bij jullie...
Veel liefs Paula (Comment this)