Na een aantal dagen waarin we ons in de lente waanden, is het nu al weer dagen koud en nat met soms zelfs sneeuwbuien. Niet leuk dus.
De plaatjes zijn nog van het mooie weer.

Shumi en Monty genieten in het zonnetje op hun dakterras.

Saar vindt het toch wel een idee om in de vensterbank te gaan liggen.

Het ligt natuurlijk van geen meter.

Op deze foto kan je goed zien dat het ene heupbot van Freya veel dikker is dan het andere, wat ermee is gebeurd? Dat is een raadsel.

De honden genieten volop van het mooie weer (en wij ook natuurlijk!)

Freya is nog steeds ontzettend mager, gisteren was Ann Jo bij ons, zij heeft Freya gezien toen ze net 3 dagen hier was en ze vond haar nog magerder dan toen. Vrijdag gaat Freya naar de dierenarts de hele dag voor testen.

Ze komt meer los en gaat ook spelen met ons, Saar wil dan gelijk met haar spelen maar dat wil ze (nog) niet.

Rubi met een speeltje.

En Guusje met een speeltje.

Rubi en Chester zijn in juni ook al weer 2 jaar bij ons, wat gaat de tijd toch snel. Ze doen het hartstikke goed, zijn vreselijk lief vooral Rubi lijkt met de week aanhaliger te worden.

The BOSS Sisqo gaat meer en meer Saar ook uitdagen maar blijft toch ook een rare kwast die ineens kan grommen tegen Chico wanneer ze elkaar 10 minuten niet gezien hebben.

Haha die Manu leuk altijd zo’n onverwacht plaatje als je de foto schiet.

Prachtige foto van onze Chester.

Guusje en Saar blijven maatjes, altijd spelen, achter elkaar aanzitten, vooral Saar kan Guusje uitdagen door gek om haar heen te springen en in haar kont te bijten.

Tot mijn grote verbazing liep Sisqo ineens met het pluche beestje te sjouwen en spelen dus gauw een foto gemaakt. Dit is zo zeldzaam.

Onze lieve Hera blijft het ook goed doen, ze moet al tegen de 16 jaar lopen inmiddels maar kan nog spelen en rennen, ze eet goed, is wel wat magerder maar nog levendig en een enorme kroelkip.

Van dit soort plaatjes krijg je echt een lente gevoel, de zachte katjes die verschijnen, de blauwe lucht …

Vriendjes Saar en Shumi. Shumi is het er niet mee eens dat hij zijn plekje in het zonnetje moet delen met onze langpootmug.

Freya en Hera rug aan rug.

Lekker genieten van het zonnetje.

Snoepjes tijd, helaas bibberde de fotograaf

Niet alleen wij genieten van de zon en de warmte, ook de honden vinden het heerlijk om weer buiten te kunnen liggen, althans zolang wij ook buiten zijn. Het blijven tenslotte kontenklevers.

Aangezien Freya nog altijd flipt als ze de katten buiten in de kennel ziet, en wij het de katten ook gunnen om buiten te kunnen zijn hebben we maar een extra kennel gemaakt, maar dan op de cour (binnenplaats), de honden komen hier niet en de katten vinden het heerlijk omdat hier veel meer zon staat dan achter het huis.

Natuurlijk zaten Shumi en Jason er als eerste in.

De steen waarop Jason zit, stond er al en is erg populair bij de poezen.

Freya wat een vreselijke lieve en aanhankelijke hond, ze wil het liefste op mijn schoot liggen, kan enorm knuffelen maar oh wee als ze de katten ziet. We blijven trainen, trainen en trainen, er zijn dagen dat het redelijk gaat (redelijk wil zeggen ze ligt dan naast me en blijft rustig liggen) en er zijn dagen dathet niet gaat, dan wil ze continu op zoek en op jacht, ze moet dan aan de lijn liggen met een muilkorf om.

Ze kan je intens aankijken en tegen je aan schurken, zolang er geen kat in de buurt is, is het de makkelijkste hond die er is.

Hier kan je goed zien hoe vreselijk mager ze is.

Mooie Monty, lekker rollen in het zaagsel in de nieuwe kennel en dan met die prachtige blauwe ogen je aankijken, dan smelt je toch!

Shumi die het goed doet, een klein koppie blijft hebben maar een fors lichaam, geen balletjes nog altijd en nog niet krols.

Ondertussen is het volgende nieuws dat we ons huis gaan verkopen en terug gaan naar Nederland. Voor wie interesse heeft om het roer helemaal om te gooien http://huismorvantekoop.weebly.com

Een fijne week nog verder iedereen!
Salut
betty

Tot mijn schrik zag ik dat het alweer een maand geleden is dat de blog is bijgewerkt. Wat gaat de tijd snel en wat is er veel gebeurd in deze maand…

Als eerste hebben we op 9 februari afscheid moeten nemen van onze Caline. Ze kreeg een herseninfarct, een epileptische toeval als gevolg daarvan en bleef daarin. In overleg met de d.a. hebben we besloten haar in te laten slapen. Ze is iets meer dan een jaar bij ons geweest en zou 17 geworden zijn.

Drie podo’s op een rijtje, Manu, Chester en Rubi.

Met zijn allen op een kluitje.

Lief plaatje van Monty met Xailor samen. De donderdag na het overlijden van Caline kreeg Xailor een herseninfartje, naar d.a. geracet en gelukkig is hij weer helemaal hersteld. Ik kan mijn kleine ventje echt nog niet missen hoor.

Monty is groter dan Xailortje.

Kijk haar nou toch liggen, ons prinsesje.

Dit vind ik altijd zulke heerlijke foto’s als ze zo helemaal opgerold liggen.

Quinty en Xailor lekker samen voor de haard.

En ja ook nog sneeuw de afgelopen maand.

Chester is gek aan het doen in dat witte spul.

Jaja het is wel mooi maar na al die maanden weten we het wel, we willen lente!

Gekke Guusje.

Sisqo gaat steeds vaker Saar uitdagen om te spelen, ze zijn goed aan elkaar gewaagd.

Dit was net na het infarctje, het kleine ventje was helemaal van streek.

Brrrr sneeuwstorm.

De meeste honden blijven binnen alleen Simba komt even kijken.

En Gaija natuurlijk die boeit het helemaal niet.

aaahhh lief he

ja als grote broer moet je wel zorgen dat je broertje goed schoon is.

Baasje komt weer thuis na 14 dagen

En nee normaal mag X niet op tafel maar anders wordt hij onder de voet gelopen.

Wat is het toch een mooie hond onze Chester en zoooo lief.

Wij passen best in die mandjes hoor.

Tsja en toen kwam Freya, na lang wachten is ze zaterdag gearriveerd, Erica heeft haar op Schiphol opgehaald, donderdagavond laat en is vrijdagavond vertrokken richting Spanje waar ze een paar maanden gaat werken, ze zou langs ons rijden en wilde Freya dus wel meenemen. Zaterdagnacht om 4 uur afgesproken bij de afslag Avallon en daar was ze.
In eerste instantie ging het zaterdag prima, geen enkel probleem met de honden, en lief voor ons. Wel viel ons op dat ze een alfa teefje is, poot hoog optillen met plassen, hoog poepen, staart hoog dragen, andere honden negeren enz. Ook viel het op dat ze extreem mager was, ongelooflijk veel dronk en heel veel plaste, ze had een wond op haar poot die bij navraag bij het asiel niet leek te genezen. De geoefende hondenbezitter denkt nu… suiker. En helaas ja maandag bij de dierearts bleek dat ze aan suikerziekte lijdt. Ook haar zicht is al aangetast want in het donker heeft ze moeite met kijken. De wond op haar poot was ook ontstoken en in haar vulva heeft ze ook een ontsteking.
Een groter probleem bleek zondag toen ze op de katten begon te duiken. En niet zo’n klein beetje ook, binnen een uur had ze drie katten al bijna te pakken. Aangezien er hier 5 katten rondlopen die honden gewend zijn, catastrofaal. Ze is continu aan het zoeken waar de katten zijn, en ik moet ogen in mijn rug hebben omdat als ze een kat maar denkt te zien, er bovenop wil duiken. Ze ligt continu aan de lijn die ik vast houdt. We zijn enorm verdrietig want dit is zo’n tegenvaller.
Ze heeft ook een grote jachtdrift en buiten al elk gaatje mogelijke ontsnappingsroute ontdekt.
Maar de katten zijn een groter probleem, ik kan niet de katten de rest van hun leven opsluiten maar ik kan haar ook niet de rest van haar leven aan een riem laten liggen met een muilkorf om. Plus lopen hier nog 14 honden rond die ook hun aandacht willen. Besloten is om haar 1 maand lang intensieve traning te geven, en intensief wil zeggen dat ik er dan ook continu mee bezig ben. Als er na 1 maand geen enkele verbetering inzit dan zal ze herplaatst moeten worden. Het zou mijn hart breken maar voor haar, de honden en de katten is het geen leven zo…

Hier kan je een beetje zien hoe mager ze is maar de botten steken aan alle kanten uit haar lijfje.

Hier kan je het nog beter zien, vooral op haar achterhand.

Vergadering.. wat vinden jullie er nou van?

Het is zo kloten want het is echt een hele lieve hond die gek is op knuffelen en kroelen en enthousiast tegen je opspringt.

De eerste dag wilde ze alleen maar achter mij op mijn bureaustoel liggen.

Chester vindt dat hij best op schoot kan zitten.

Als je dit kopje zo ziet kan je je niet voorstellen dat het een kattenkiller is.

Na zondag heeft ze niet meer op de stoel gelegen.

Dit gun je toch een mooi leven..

Zelfs Manu en Rubi hebben geen enkel probleem met haar.

Ze geniet van het grote veld, loopt het bos door en speurt en snuffelt alles af. Helaas kunnen de katten niet hun kattenkennel in als zij buiten is want dan wil ze door de kennel heen om de katten te pakken en blaft alles bij elkaar.

Saar heeft mij een hartverzakking bezorgt door een halve reep pure chocolade op te eten terwijl ik bij de dierenarts was met Freya. En ja de boodschappen waren goed afgesloten en ze heeft de afgelopen twee jaar nog nooit iets uit de boodschappen gepakt, en dan nog er lag brood, vis en wat pakt ze de chocolade. Gelijk naar de d.a., ze kreeg een prik en produceerde na een 10 minuten een halve liter chocolade vla…

Zelfs Lucho gaat nu regelmatig mee naar het veld en loopt dan een blokje door het bos mee. Hij is flink afgevallen al is hij nog altijd tonnetje rond. Maar hij voelt zich beduidend beter want speelt in huis zelfs en danmoet ik hem pakken en achter hem aan’rennen’.

ze is nergens bang voor en klimt en klautert net zo makkelijk op de stenen.

Pats op je bolle kop.

Hier kan je goed zien dat Lucho is afgevallen en Sisqo flost met een tandenstoker.

Dit is zo heerlijk, lekker rollen in het gras.

Deze foto had ik van haar in het opvangcentrum.

Hier kan je haar heupbotjes goed zien. Ze ligt vast aan de lijn, ik zit in de stoel achter haar en zij ligt bijna de hele avond dan daar. Ga ik thee zetten of naar het toilet moet ik haar meenemen.

hier de verdikking en wond op haar poot.

We ontdekten ook nog eens dat ze een cm breed litteken rondom haar nek /hals heeft lopen. Ingegroeide halsband gehad? Het asiel weet er niets van.

Slaap der onschuldigen.

hihi treintje

speeeel nou…

Mooie foto van mooie Saar.

Saar en Quinty spelen op de bank.

Als laatste deze geweldige foto van Saar. Wat is het toch een clown en door dit soort capriolen kan ik ook weer even lachen.

Ik wil mijn vriendinnen Anita, Jacqueline, Judy, Conny, Syl en Ann Jo bedanken voor hun steun en adviezen, bedankt meiden, dankzij jullie blijf ik het volhouden.

En op dit moment draait het nummer “soms is het leven volkomen kut” hoe toepasselijk…

Ik houd iedereen op de hoogte.
salut
betty