Voor wie de ramp niet gevolgd heeft, vorige week zaterdagmiddag was Freya ineens verdwenen, foetsie weg. Grote paniek bij Fred en mij, hoe kon ze ontsnappen en waar is ze? Fred is gelijk gaan rijden en rijden en rijden. Ik ben briefjes gaan maken want je hebt hier geen Amivedi ofzo. Na twee uur kwam een buurmeisje vertellen dat ze haar gezien had, we hadden helemaal aan de verkeerde kant gezocht. Onze zoektocht concentreerde zich nu op dat punt. We informeerden iedereen die we maar op zaterdag middag te pakken konden krijgen, hingen overal briefjes op , reden om de beurt rond en ik plaatste overal op internet berichtjes, krantenadv opgegeven, radio stations gebeld. De nacht was zwaar voor ons maar ook voor haar, want waar was ze… en in wat voor omstandigheden. Had ze eten kunnen vinden? Een schuilplaats? Ze had haar 1e spuit al gemist. De volgende morgen vroeg op en weer zoeken, de hele dag zoeken, rijden, lopen, roepen maar de dag ging voorbij en geen spoor van Freya, in de avond begon het te gieten en ons hart brak bij het idee dat ze daar ergens liep. Haar tweede dag zonder insuline. Maandag gelijk alle dierenartsen en gemeentehuizen gebeld, oproep op locale radio en weer rondrijden briefjes hangen. In Quarre hangen er briefjes bij supermarkt en apotheek en op de publicatieborden. We weten niet meer wat we nog kunnen doen, alle mogelijkheden hebben we benut, we zijn op van verdriet en wanhoop. We blijven haar roepen en zoeken. Een gesprek met een medium in NL en weer rondlopen en roepen. Dan maandagavond … 8 uur.. een telefoontje, ze is gezien, ik spring in mijn auto en rijd erheen. Althans het gehuchtje waarvan de vrouw belde, ik rijd heen en weer en heen en weer maar geen Freya, ik wil net terug naar huis rijden als ik iemand zie zwaaien. Ik trap op de rem en ren er heen en DAAR STAAT ZE!! Ik barst in tranen uit, ze is terug! Ik kan alleen maar iedereen die heeft meegeleefd en meegeholpen uit de grond van mijn hart bedanken. Voor wie het hele verhaal wil lezen, kijk dan op mijn hyves op de wwww. (bettymercey.hyves.nl)
We zijn nu bijna een week verder, Freya is door haar insuline gebrek bijna blind geworden, ze is erg onzeker hierdoor en loopt overal tegen aan. We gaan haar natuurlijk helpen en steunen. Ondanks dat loopt ze toch weer langs het hek (en zo weten we ook hoe en waar ze ontsnapt is wat we uiteraard gelijk dichtmaken) met haar neus door het gaas. Het is een jager en geen blindheid kan dat stoppen.

In dit gebied liep ze dus, in de verte zie je wat daken van huizen, daar in de omgeving heeft ze gezworven.

Goed nu wat foto’s uit het archief, sommigen beter van kwaliteit dan de anderen maar hopelijk vinden jullie het toch leuk.

Nog in Dongen waar we een klein tuintje hadden.Manu nog niet grijs met Simba, nog wat mager.

Een hele jonge Manu met Tippy en haar zusje die gevonden waren door kinderen in een sloot. Hun verhaal staat in Asielzoekers deel I wat komende week uitkomt.

De tuin was ommuurd en daarop groeide klimop , wat we niet wisten was dat er tussen deze balken en de muur ong 30 cm ruimte zat en zo waren we Manu op een dag kwijt. Hij kon niet weg zijn maar we konden hem ook niet vinden tot we een puntje van zijn staart zagen… hij was achter de bielzen gekropen, dat was lekker koel, als je heel goed kijkt zie je zijn kopje in het midden.

Sisqo met opvangpup Ritchie een wildebras eerste klas. Zijn verhaal staat in Allochtone Viervoeters.

Ook Manu moet het verduren met Ritchie.

Onze lieve Quinty, het eerste hondje van Fred en mij samen.

Sisqo zijn favoriete houding in Dongen, lekker uit het raam kijken.

Het heeft niet veel zin om een kleed op de bank te leggen haha. Hier onze Djara, onze eerste galga waar alles mee begonnen is. Natuurlijk Xailor en Simba.

De goeie ouwe tijd, wandelen in de Loonse Duinen met hartsvriendin Syl en haar hond Anne (de zwarte achter Sisqo, die toen nog hele zwarte “wallen” had).

Manu net uit Spanje bij ons, hij had nodig een trimbeurt nodig, het leek wel een leeuwtje.

En een nog jonge Kayla met wel al haar gebruikelijke koninklijke houding

Nog zo’n memorie met twee hondjes die ons verlaten hebben, Djara en Quinty.

Kayla met ’stief’zusje Tippy.

Kayla nog heel jong hier, op de afgezaagde boom en je kunt hier goed het net zien wat we over onze tuin hadden gespannen zodat de katten er niet uit konden. We hebben nog een plankje hier bovenop gemaakt en dit werd de favoriete uitkijkplek van de katten.

Mijn eerste eigen vier katten, Pooky, Snoopy, Sheba en Tippy. Allemaal op respectabele leeftijd over de regenboogbrug gegaan.

Lieve Snoop mijn 1e kat toen ik het huis uit ging, ik kon hem dubbelvouwen, wat een lieverd was dat.

Djara, Sisqo en Chico die toen nog niet zo heel grijs was.

Kleine Quincy, hij is 14 jaar geworden waarvan er 7 bij ons.

Dit blijf ik altijd heerlijke foto’s vinden, Chico met Jason.

Manu, Xailor en Jason

Dit is 4 jaar geleden, in 4 jaar is Manu zo ontzettend grijs geworden dat je hem niet zou herkennen.

Djara met Guusje. Djara heeft toch nog een jaartje van Frankrijk mogen genieten voor ze ons uit eigen keuze verliet voor een ander leven.

Nog in Dongen, hier kan je goed zien hoeveel littekens Djara had.

Chico in ruste

De mama en pappa van Saar met misschien haarzelf en in elk geval wat broers / zusjes (geen idee of ze hierop staat).

Is dit een verschrikkelijk sneeuwmonster? Nee het is Gaija!

Onze mooie Monty.

Lekker lui op een kussen je aanstellen, dat is Monty ook.

Een van mijn favoriete foto’s, twee van die joekels samen in een mandje.

Een even beroemde als geweldige foto. Kayla die de haren van Gaija zit te wassen.

Kleine hondjes worden groot, wat een hummel was Saar hier nog.

Je kan je nauwelijks voorstellen dat ze zo klein is geweest.

Met Mirza en Guusje, en ja hoor natuurlijk moest ze weer wat slopen.

Even een brrrrr foto’s tussendoor, als ik nu naar buiten kijk en alles is groen en dan deze foto zie. … laat dat nog maar een paar maanden wegblijven!

Een foto van ons Saar toen ze nog een Saartje was met grote vriend Simba.

Kluitje bij elkaar.. met Mirza de blinde brak die maar zeven maanden bij ons mocht zijn.

Lekker rennen in de sneeuw.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden. Ik vond het zelf in elk geval heel leuk om weer eens te snuffelen tussen alle oude foto’s.

En dan komt komende week eindelijk Asielzoekers deel I uit. Bijna 40 verhalen van dieren die een verhaal te vertellen hebben € 15,95 en bij bestelling en betaling voor 15 juni betaal je geen verzendkosten. Je kan het boek hier bestellen.

En voor wie het nog niet heeft gezien, ik verkoop ook super gave pinnetjes. Ze kosten 3 euro per stuk maar als je er 10 afneemt (en dat mag gesorteerd) dan betaal je 2 euro. Heb je echter een stichting dan heb ik een speciale aanbieding. Er zijn pinnen van heel veel verschillende dieren. Kijk maar op de site www.bettyheideman.com.

Fijne week iedereen!
Salut
Betty