En zo zijn we alweer een paar weken in 2009. En onze langnek geniet op haar nieuwe kussen.

Het blijven twee dikke vriendjes Saar en Shumi

Maar Saar kan ook lief zijn tegen Kayla.

En als je dan niet bij het vrouwtje kan zitten dan ga je toch gewoon op de leuning zitten (en jaaa ma ik moest mijn haren nog kammen die ochtend)

Gezellig hoor bij de Merceys een glaasje drinken… je krijgt ook alle ruimte om lekker te zitten

Een wandelingetje naar de herten met Simba, Rubi, Gaija en Saar. Saar vond het vreselijk enge dingen en ging hard staan blaffen maar nadat ze zag dat de anderen het wel interessant vonden, durfde ze toch ook wel iets dichterbij te komen. Onze heldin. Simba boeit het als gewoonlijk niets en ziet gewoon een wandelende reebout mjammie.

nee ik was niet dronken maar probeer eens een foto te maken met een paar honden die uit hun dak gaan.

Gaija vond het hert toch wel heel interessant

maar als hij dan dichterbij komt is hij wel weer een beetje eng

Wat een heerlijke foto van Manu en Chester… ik ben maar ergens anders gaan zitten.

Voor de opvangcentra ben ik altijd op zoek naar onverslijtbare nee onbreekbare nee onverwoestbare speeltjes. Laatst las ik weer iets en ik heb er prive een besteld en wie kan dan beter uittesten of het ‘hondproof’ is dan onze…. SAAARAAAHHH de speeltjes killer.

Oke dit is de springproef… doorstaan.

De trekproef.. een van de moeilijkste proeven… doorstaan.

De renproef.. doorstaan

De onthoofd test…. doorstaan.

De als ik mij aanstel mag ik dan het DING hebben test….. doorstaan

Manu blijft een lekker ding, zo’n speciaal hondje is, slim, rustig, wacht altijd op zijn beurt met aaien, met koekjes maar houdt er wel van om lekker op de bank of in bed tegen je aan te kruipen en in de auto naast je te zitten en aanwijzingen te geven al zwaaiend met zijn poot.

Onze kleine hippy, ze moet geknipt worden maar nu het zo koud nog is laat ik haar haartjes maar wat langer, alleen krijgt ze nu dreadlockjes. Onze bijna blinde, bijna dove, diabetes, hartkwaal hebbende IeneMienie van 14 jaar.

Onze kleinste en onze grootste.

Rubi had een restantje pluche beestje gevonden… dat moest even onderzocht worden.

Het is bijna niet te geloven maar deze foto is dus op dezelfde dag / wandeling genomen als degenen hierboven. Doordat de zon nauwelijks aan deze kant komt blijft de sneeuw hier liggen tot grote verbazing ook van mensen die hier komen want nergens ligt nog sneeuw behalve…. in les Blancs.

Dan nog wat andere zaken.
Eind deze maand komt mijn 2e boek uit C’est La Vie, een verzameling van columns over bijna 4 jaar in Frankrijk wonen. Voor meer info en bestelling www.bettyheideman.com onder Boeken, daar vind je ook informatie over Asielzoekers het vervolg op Allochtone Viervoeters.

En met grote dank aan Jochem, partner van Syl, de secretaris van de stichting en mijn lieve vriendin.. heeft de AMCF een schitterend nieuw logo!

Salut!
Betty