Mercey Clan

In juni waren Nancy en Marco drie weken bij ons op vakantie (zie ook vorige blocs) met hun Shiba Inu's en Dober Bruce.

Gisteren was het heerlijk weer, dus eindelijk weer even kunnen maaien en was ziet het er weer mooi uit! Manu en Mientje keuren mijn werk.

En Saar en Chester spelen en spelen, het is geweldig om te zien, ze dagen elkaar uit, draaien om elkaar heen, rennen om de beurt hard weg. Wat heerlijk om te zien dat een hond die zo lang in een opvangcentrum heeft gewoond (met alleen beton) nu zo kan genieten.

Mag ik deze dans van u?

Het ziet er gevaarlijk uit zo! Maar die twee spelen echt hoor, al lijkt het soms half oorlog.

Zondag was er een hondenshow in Saulieu (15 min), onze gasten deden ook mee met twee honden en we vonden het wel leuk om even te gaan kijken. Nu ik was weer eens heel verdrietig en opstandig. Alle honden lagen in kooien/benches op de kale betonvloer, sommige grote honden lagen helemaal opgevouwen.

Later hoorde ik dat er niet eens een dierenarts of dierenambulance aanwezig was! Er was één standje en voor de rest zat iedereen maar te zitten. Nee dit is niet mijn ding, en ik kan me niet voorstellen dat er één hond te vinden is die dit leuk vindt.

Gezellig de hele dag hangen op een stoel, wachten tot je 10 minuten je rondje mag maken. Deze mevrouw was overigens een van de hele weinigen die de kooi een beetje had aangekleed met een zacht kleedje voor haar whippets.

Helaas niet helemaal scherp maar ik moest een foto van dit naakthondje hebben.

Kontje strak, pootjes recht, kopje omhoog (ik heb het over de hondjes) even oefenen voor de ring.

Voordat we naar de hondenshow gingen zijn we eerst nog naar een vlooienmarkt geweest die op een prachtig terrein gehouden werd, er waren toch wel een stuk of 10 tafels met rommel, maar wat belangrijker was, was de grote eettent (op de foto) en de tientallen tafeltjes waar volop aan gegeten en gedronken werd. Er was muziek en een auto show (ja sorry maar wij zijn nou eenmaal ook gek op oude auto's naast oude honden).

De ouwe eenden club

Een stoere Trike

En nog een paar honden foto's ook hoor!

Twee mooie foto's van Chester

Logee Smokey met onze Omi die vandaag zowaar een dartel sprongetje maakte.

Als het vrouwtje staat te strijken en er is geen plaats voor de bank dan ga je toch gewoon bovenop de leuning liggen, het liefst bovenop de schone was!

Ons witte clubje bij elkaar

Saar had veel plezier gehad met de tuinslang, ze wilde ons helpen door een nieuw irrigatie systeem te maken, oftewel de slang te perforeren... Fred controleert nu of ze het goed heeft gedaan

Pa en ma zijn een paar dagen naar Nederland dus logeren Smokey en Tari bij ons.

Smokey wordt al aardig grijs

Tari is even oud maar ziet er nog goed uit!

Tari speelt graag met balletjes als hij de kans krijgt van Saar, die altijd elk speeltje van een ander wil afpakken.

Als het zonnetje maar even schijnt, vindt men de jetset op het plaze del Les Blancs

Werkelijk waar dat snuitje als je daar nou niet van smelt dan ben je toch wel een harde hoor.

Hier kan je goed zien dat ze een beeeetje een Barzoi neusje heeft. Oké een beetje, een heeeeel klein beetje dan?

Gewoon een leuk plaatje van ouwe Smokey

Rubi staat te slijmen met Fred en Hera wil er ook bij klimmen, dat doet ze het liefste, op de tafel klimmen (buiten dan natuurlijk niet binnen) en dan bij je zitten.

Het is MIJN hamburger!!

Eigenlijk staat deze tafel er dus gewoon voor het plezier, eten doen we er nooit aan....

Dit is een magische bol, als de spiraal draait is het net of de bol omhoog of omlaag door de spiraal zakt.

Van de week zijn we zowaar samen een paar uur wat leuks wezen doen (nou ja hoor ik Mientje en Xailor zeggen, wij mochten niet eens mee naar binnen). We zijn naar een kasteel geweest.

De rivier de Cure die door de hele Morvan zo'n beetje stroomt.

Het kasteel Bazoches zie je al van ver liggen.

En dan heb je vanaf het kasteel natuurlijk een prachtig uitzicht.

In de verte zie je Vezelay liggen, het beroemde plaatsje met de basiliek die hoog boven het landschap uittorent.

De beroemde generaal Vauban heeft hier oa gewoond, wel indrukwekkend zeker als je weet dat een deel van het kasteel nog altijd bewoond wordt de familie die het kasteel al eeuwen in bezit heeft.

Deze vleugel is van de familie met hun oprijlaan / brug.

Schitterende schilderingen op de muur, de ekster lijkt net echt!

In deze zaal zijn op de muren alle stambomen terug te vinden, bij iedere persoon staan de twee heraldische afbeeldingen die bij die familie horen.

Geef mij maar een spijkerbroek, dat zit toch lekkerder denk ik.

Deze waanzinnige boom stond voor het kasteel, let op de mensen ervoor, de boom is echt gigantisch groot en oud. Wat een energie!!

Op een rommelmarkt hebben we pas een oud kastje gekocht, en daar heb ik nu al onze ouwetjes opgezet: Quincy ons mixje en onze eerste hond samen en de poezen Snoopy, Tippy, Pooky en Sheba en natuurlijk onze Djara.

Ze zeggen dat de meeste pyromanen brandweer mensen zijn, Fred heeft er in elk geval wel plezier in om de takken te verbranden. Saar houdt de wacht.

Gewoon een leuke foto van Fred met Chico, Hera en Sisqo

Een mooie beetje mysterieuze ochtendfoto in het bos

Zo kan je zien hoe hoog de bomen in het bos zijn.

Hoor ik daar iets?

Vrouwtje mag de poort nu open?

Helaas heeft het badje het niet lang volgehouden, maar het weinig water wat er nog inzit is voor Mirza voldoende.

Guusje ligt verdekt opgesteld. Fred heeft Guusje nooit een leuke naam gevonden en van de week hebben we dan ook haar nieuwe bijnaam bedacht "Doosje".... het is namelijk écht een doos(je), ons Guusje.

Ik heb nog een poging gedaan om het gat in de zwembadje wat hoger te leggen zodat er toch water in bleef staan...

heeee effe lekker rekkûh

Chester en Guusje proberen de plaza uit.

Saar probeert een levensgevaarlijke werkhandschoen te pakken. Oei als ie maar niet bijt!

Twee hartediefjes Manu en Gaija

Rubi heeft de gevaarlijke handschoen gevangen en schudt nog een paar keer om te zorgen dat hij toch écht wel dood is.

Mooi snuitje van Rubi tussen de varens..

Gekke Hera!

Het blijven heerlijke taferelen om ze te zien spelen!

Chester en Chico op de uitkijk

Kleine Xailor zit lekker in het zonnetje te suffen

Ook in de Morvan is de zomer nog heel weinig geweest, de zon in mijn rug maar kijk boven de bomen wat daar aankomt! En zo gaat het al weken, beetje zon, veel regen, onweer, bliksem, veel wind. Het is meer herfst dan zomer.

En dan als laatste dit. Sinds kort ben ik Infoteur, dat wil zeggen dat ik artikelen schrijf, bij de artikelen staan advertenties, en als mensen klikken op zo'n advertentie (dus je hoeft niets te kopen) dan krijg ik daar geld voor (denk nou niet dat dit tonnen zijn, het gaat om centen) maar goed met 16 honden waarvan 11 ouwetjes, is een extratje natuurlijk altijd welkom. Dit is mijn persoonlijke pagina: http://bettyhores.infoteur.nl/ met hier een special over windhonden http://bettyhores.infoteur.nl/specials/nl zoals bijvoorbeeld de Chippiparai of de Tasy. De bedoeling is om deze special verder uit te breiden met meer informatie per ras.

Aangezien het voor ons pa altijd moeilijk te bedenken is wat je nu voor zijn vaderdag moet kopen, besloten we gezellig met zijn vieren uit lunchen te gaan.

Voor Fred had ik, als Ferrari fan, een speciale verrassing geregeld... een dagje uit van de Ferrari club hahhahaa.

Zonder gekheid, we waren nog niet uitgestapt of Fred roept (terwijl er nog niets te zien was) FERRARI'S!!! En ja hoor we hoorden het kenmerkende gebrul (mag je het zo noemen?) en daar kwam er een aan. Wauw een ouwe!! en nog een ouwe, en nog een, en nog een afijn zo ging het even door van nieuw tot oud tot gloednieuw (waarde bijna 1 miljoen.... slik).

Al met al kwamen er zo'n 25 ferrari's langs, kikken, vet, gaaf, cool. Fred moest even aan de beademing ;-) en pa ook toen we hem vertelden dat er net een slordige 10 miljoen langs kwam rijden.

Na de lunch reden we naar huis en daar stond de hele club bij Auberge de l'Atre (een van de duurste restaurants in de Bourgogne), gauw naar huis en Fred met camera terug gereden. Dus voor alle Ferrari fans, haal diep adem, zet de zuurstoffles naast de pc, hartmonitor aansluiten en voor alle niet fans, scroll maar even door en komen ook hondenfoto's achteraan......

Dit is geen auto, dit is kunst! 

Volgens Fred is dit 'retro' terug naar de 'ouwe school' alleen wat duurder geworden.... (dit is die van bijna 1 miljoen) maar wat een auto!! Eh... sorry... wat een kunst.

 en dan nu weer met alle voetjes op de grond.

Alle voetjes Saar!

En voor iedereen die bezorgd mailde.... Saar doet dit niet elke dag, we weten dat het slecht is voor haar nog in groei zijnde heupen dus alleen zo opeens zo'n moment...

Gisteren weer naar hondenschool geweest, en weer was mevrouw de clown van de klas. Gek doen, omrollen, gaan zitten en gelijk omvallen.... gelukkig moet iedereen (inclusief ondergetekende) er erg om lachen.

Mocht ze ooit nog eens gaan luisteren, dan is dogfrisbee misschien ook wel wat ;-)

Mirza zoekt verkoeling.

Even lunchen met alle hondjes... (dat wil zeggen je bord met je leven verdedigen want er is altijd wel iemand die denkt 'he lekker hapje)

Lucien heeft van de week een betonnen vloer gemaakt buiten waar de pergola op komt te staan, Rubi test even uit of het beton al droog is.

Lief snuitje van Rubi

Lekker spelen met zijn allen

Saar en Chester worden steeds grotere vrienden en rennen achter elkaar aan, ze dagen om de beurt elkaar uit. Vandaag deed zelfs Sisqo even mee!

En daarna samen lekker even aan de bar

Chico wil ook wat aandacht en gaat maf lopen doen.

Omi loopt te blaffen "ik wil naar binnen, kom nou!"

Ze is toch om op te vreten, onze kleine beertje Gaija.

Quinty 3 poot rent net zo hard mee als de rest en als er gespeeld wordt doet ze vrolijk mee.

 Verder twee trieste berichten deze week.

Guinness de kat van Jeanette Klein Velderman (en familie natuurlijk) is op de leeftijd van 18 jaar over de regenboog gegaan en Horus het italiaanse windhondje van Anita is na een hersenbloeding ook bij haar vriendjes in de hondenhemel. Ik wens beiden heeeeel veel sterkte de komende tijd. Je krijgt er zo veel liefde van maar het afscheid daar zijn geen woorden voor.

Een foto van mij met Chester en Rubia, jaja het gebeurt zelden maar zowaar sta ik eens op een foto en let maar op straks komen er nog een paar hahaha.

Kleine Ieniemiene die het nog altijd heel goed doet.

Zoals gezegd, nog een paar familiefoto's.

Fred had even boodschappen gedaan, en wordt verwelkomd alsof hij weken is weggeweest.

Woorden overbodig ;-)

Bolletje Brompot

Saar en Chester hebben elkaar helemaal gevonden en rennen en spelen met elkaar, geweldig om te zien.

Kali het buurpaard liep te rennen dus dan moeten ze allemaal even gaan kijken.

Een mooie foto van Chester

Alweer zo'n spontane foto, volledig vrijwillig geposeerd ;-)

Lekker zo'n reuze waterbak

Iedereen die op Simba gestemd heeft bij de Internet hond van het jaar verkiezing: BEDANKT!! Voor ons is Simba vanaf dag 1 al een superhond geweest of hij nu wint of niet maar we hebben hem ook al aangemeld als boegbeeld voor het dierenleed.

Saar op paddenjacht.

Ons ouwe frummelke Omi.

Mag ik er misschien even langs?

Het is onkruid maar het heeft wel een zekere indrukwekkende uitstraling.

Ons berggeitje Gaija, altijd ergens op staan.

Onze andere oma Hera die het met haar 13/14 jaar nog altijd heel goed doet en vreselijk hard kan rennen.

Ik vraag me bij dit soort beelden altijd af 'wat zou er nu in het koppie van Quinty omgaan'? Diepzinnige gedachten? Of zit ze gewoon te kijken of ze de honden van het huis in de verte kan zien?

Hoezo kunnen Greyhounds niet zitten?

Saar de klauteraar

Guusje en Saar in 'gevecht'

Speel nou met me....

Vorig jaar waren Marco en Nancy ook al te gast in onze gite met hun Shiba Inu’s en Dobermann Bruce. Het klikte al gelijk en het bijzondere is wel dat Nancy al in januari 2005 haar vakantie bij ons boekte terwijl we op dat moment nog niet eens verhuisd waren! Ze was speciaal vanuit Limburg naar Waalwijk gekomen waar ik toen mijn laatste beursje draaide.

Afijn dit jaar kwamen ze weer terug en toen we het van de week met Marco erover hadden dat we in het bos wat bomen wilden kappen, bood hij gelijk aan om mee te helpen. Aangezien Fred zijn gekneusde pols nog altijd niet beter is, was dit erg welkom  en zo hebben de mannen vandaag een begin gemaakt met het op luchten van het bos. Ik noem het maar zo, want dit deel van het bos staat vol met ‘valse’ scheuten die de voeding van een aantal grote eiken en beuken ontnemen, ook staan er teveel dennenbomen waardoor de grond nauwelijks zonlicht krijgt.

Hier de eerste resultaten van de twee hardwerkende mannen. De honden hadden weer even veel nieuwe luchtjes te snuffelen.

Het gaat me wel aan het hart hoor om gezonde bomen zo te kappen maar de grond heeft gewoon meer lucht nodig en de andere bomen staan allemaal in de verdrukking dus sorry boompjes.

Deze stond helemaal tussen de dennen ingeperst en kijk hem nu eens mooi groen zijn.

En deze ook.

Vanuit het bos kijk je nu het weiland op

Al enige tijd liep ik met het idee dat het wel leuk zou zijn om met Saar op cursus te gaan maar ja daar waar je in Nederland doodgegooid wordt met hondenscholen zijn ze in Frankrijk met een vergrootglas te vinden. Om een voorbeeld te geven, in de hele regio Nievre zitten er 2. Gelukkig vond ik op internet een site waar je kon zoeken op regio en hoewel het even puzzelen was (de een lag 1,5 uur rijden, de ander 1 uur) kwam ik er een tegen iets boven Avallon dus ong 35 minuten. Afgelopen zaterdag ben ik er heen gegaan met het idee om eerst eens te kijken.

Het terrein ligt net buiten Avallon prachtig hoog met schitterend uitzicht. Ik werd vriendelijk welkom geheten en mocht gelijk meedoen. Oh okee, het was super warm en natuurlijk was ik daar niet op gekleed maar ja ik was er nu toch.

Het eerste wat opviel was dat er voor driekwart aan Duitse Herders waren, een enkele boxer, labrador, australian shepherd, een ander pup (duitse herder van 5 maanden), en nog wat spul. Saar trok gelijk de aandacht van de mensen, wat een mooie hond, ren je ermee? Hoe oud is ze? Allemaal aardig en enthousiast. Als eerste moesten we een rondje achter elkaar aan lopen en als er gefloten werd moesten we stoppen en de hond laten zitten. Nu had ik voor Saar geen beloning bij me (ik had er immers niet op gerekend mee te mogen doen) en Saar vond het ook allemaal veel te spannend om te luisteren maar het lopen ging goed hahaha. Het zitten minder. Het liggen al helemaal niet tot mevrouw het zat werd en zich gewoon na een zit achterover liet vallen zoooo ik moest toch liggen?

Op een gegeven moment werd de groep gesplitst in beginners en gevorderden, het ging allemaal heel ontspannen, er wordt gewerkt op basis van beloning, niets grote monden, trekken, sleuren, precies eigenlijk zoals ik het zelf ook zou doen dus dat is prettig.

Na een uur was mijn hoofd verbrand, we waren allebei op (van de warmte) maar het was wel heel leuk, fijn om iets voor mezelf te hebben, fijn om iets samen met Saar te doen.

Apporteren dat kan ik al.

Inschrijfformulier meegenomen, het kost 100 euro per jaar en het is elke zaterdga het hele jaar door, je komt wanneer je kan, naarmate je met je hond verder komt kan je ook agility gaan doen en dat lijkt me erg leuk.

Dus vandaag maar even met Saar geoefend in het hoogspringen haha dát kan ze goed!

Wat heeft Fred nu in zijn hand? Ik kwam erachter dat Saar het helemaal geweldig vind als ik een plastic bloempot omhulsel aan een stok doe en dat dan weg zwieber.... En moet je Hera zien slijmen.

Guusje en Chester kijken in bewondering toe.

Fred is 1.80 dus reken maar uit hoe hoog ze al komt....

De integratie van Chester en Rubia gaat heel goed. Chester is gewoon een superhond, hij vindt alles leuk en prima, speelt, kroelt en is volgens ons helemaal happy nu. Rubia is nog wat meer kat uit de boom kijkerig. Ze is gisteren wel voor het eerst zelf de trap op gelopen wat ik erg knap vind met haar drie pootjes. De katten buiten in de kennel die vindt ze wel heel erg interessant maar binnen kijken beiden er niet naar om (gelukkig.)

Wie herinnert zich nog de foto van Saar die bovenop Hera lag te slapen? Dat lukt niet meer maar je kan het wel proberen natuurlijk, en als het niet lukt dan alleen maar je kop.

Wat een plaatje he!

Dat oortje is toch zo grappig bij Rubi.

Het was best warm de laatste dagen dus maar een Pooh zwembadje gekocht voor de jongens. Wat een feest, zo'n reuze drinkbak. Guusje ging er heerlijk in liggen (natuurlijk had ik toen net mijn camera niet bij me) en Rubi vindt het ook wel leuk zo te zien.

Een vlaamse gaai kijkt belangstellend toe.

Kijk mam ik kan vliegen!!

Vlindertjes vangen..

Twee maal in de week komt de bakker langs, dan haal ik altijd een groot stokbrood, er gaat dan een stuk af voor onszelf en de rest gaat naar de hondjes. Yummie lekkerrrr vers stokbrood.

Met zijn allen het bos onveilig maken.

Rubi komt het bos uit, haar tong op haar knietjes, je ziet het plezier in haar ogen.

Mevrouw bekijkt het terrein

Ook Omi scharrelt lekker rond, op haar eigen tempo.

Bijeenkomst bij het bejaardentehuis.

Rubi en Chester, het lijkt alsof het pootje van Rubi heel hoog geamputeerd is maar ze heeft hem hier ingetrokken.

Met zijn allen een beetje snuffelen.

 Het achterste deel van de boomgaard wat nu ook echt helemaal dicht is.

Chester met een knuffeltje.

Om 11 uur ben ik bij pa en ma om ma op te halen. Pa blijft met de teckels thuis.

 Het is mooi weer en we vertrekken richting Montbard (het station voor de TGV). We zijn ruim op tijd en drinken nog een bakske. Even sanitaire stop en dan naar het station, bij de tgv heb je gereserveerde plaatsen dus het was even puzzelen hoe dat werkt op het perron (er staat aangegeven welke wagon waar aankomt). De trein was in elk geval mooi op tijd, wagon snel gevonden, stoelen ook, maar balen, we rijden achteruit, althans we rijden natuurlijk niet achteruit maar wij zitten dus met onze rug in naar de rijrichting.

De trein vertrekt en het gaat in elk geval niet hard, we hadden verwacht dat de tgv mega hard zou rijden maar we hebben het gevoel om in een boemel te zitten, al zien we wel dat hij de auto’s op de snelweg inhaalt. Ik moet me concentreren want ik word knap misselijk van het achteruitrijden. De conducteur komt en vraagt om de kaartjes. Voor ma heb ik een billet met senioren korting gekocht, dit blijkt echter alleen te kunnen als je een franse seniorenkaart hebt (en die heeft ze nog niet) met als gevolg dat ik moet bijbetalen en ook een boete krijg.

Exact tien voor twee ‘landen’ we op gare de Lyon in Parijs. Ik besluit een taxi te nemen omdat me dat sneller lijkt en in elk geval makkelijker. Een half uur later en slechts 11 euro armer (dat valt mee) staan we voor het consulaat. Het is een piep klein eenvoudig, somber kantoortje. In de hal staat een foto automaat, volgende de nieuwe regels voor pasfoto’s (voor paspoorten) mag je van alles niet dus ik hoop dat het goed gaat. Wat ik ook doe mijn bril spiegelt en dat mag niet, tsja toch maar afgedrukt want ik krijg het niet zonder spiegeling. De man achter de balie zegt gelijk dat de foto’s niet goed zijn en dat ik nieuwe moet maken zónder bril. Hop weer 4 euro. Voor het paspoort reken ik 60 euro af, gelukkig word ie wel thuisgestuurd. En 20 minuten later staan we weer buiten. We hebben trek dus gaan op zoek naar een restaurantje.

Wat raar om zo in Parijs te lopen en ineens de Eiffeltoren te zien. Hoe vaak ben ik niet in Parijs geweest, maar dan ga je altijd bewust een paar dagen op vakantie naar deze stad. Nu is het opeens een soort schoolreisje gevoel. We lopen een bocht om en komen in een openlucht antiekbeurs, super met een aantal waanzinnige greyhound beelden (niet te betalen).

Na een uurtje lopen zien we een leuke brasserie en we nemen een lekkere clubsandwich. Het is inmiddels vier uur en we willen nog wel wat winkeltjes zien, we lopen en lopen maar geen winkel te vinden, we zien de Seine, dat wel maar de tijd gaat voorbij en ik wil op tijd op het station zijn om de retour kaart van ma nog om te wisselen om niet nog ene boete te krijgen.

We besluiten een taxi te zoeken of een metrostation, vergeet het maar, het is tegen vijf uur, alle taxi’s zitten vol, onze voeten branden, ook geen metro te bekennen, ik word wat nerveus want om kwart voor 6 gaat de trein weer.

Uiteindelijk vraag ik aan een sjieke portier van een mega duur hotel hoe ik het snelste naar gare de lyon kan komen. Hij wijst op een piepklein trapje wat naar een metrostation leidt (nergens een bordje te bekennen ‘metro’) en gelukkig gaat er een rechtstreekse lijn. Om half zes staan we weer op het station, maar de rijen voor de balie zijn zo vreselijk lang dat ik het risico niet wil lopen. Kwart voor zes, horen we dat de trein vertraging heeft, balen. Zes uur komt de trein aan en balen balen we zitten weer achterstevoren. Met angst en vrees wacht ik een uur lang op de conducteur maar hoera we hebben geluk op de terugweg geen controle en dat scheelt dus 40 euro.

Om acht uur zet ik ma weer thuis af. In twee uur ben je van je huis tot in het hartje Parijs, gek idee. In elk geval heel vermoeiend maar ook heel leuk al met al.

De vorige gasten in huisje Gouloux hadden ook Greyhounds en dan is het helemaal leuk om plaatjes te krijgen.

Gisterenavond was het zover, om kwart voor zes vetrokken Nancy en ik richting Parijs Orly vliegveld. Mientje moest mee want die heeft haar insuline prikje nodig om 8 uur en Fred heeft dat nog nooit gedaan. Marco (de partner van Nancy) hield Fred gezelschap.

Tot 55 km voor Parijs ging alles perfect toen doken we een file in, maar geen nooit dachten we, tijd genoeg (de vlucht zou om 21:15 aankomen, er stond 2,5 uur in de routeplanner). Het begon ook nog te regenen en de file duurde. Het werd half acht, acht uur en toen half negen en de onrust sloeg toch ene beetje toe. In de file Mientje haar prikje gegeven, ik voelde me net zo’n junkie toen ik haar spuit zat te vullen achter het stuur haha.

Eindelijk iets voor negen uur, de borden van Orly, gelukkig had ik nagevraagd welke terminal we moesten hebben en op de kaart gekeken welk parkeerterrein het dichtst bij was. Auto geparkeerd, naar terminal gelopen, roltrap op en toen stonden we recht voor de bagageband. We zagen op een monitor dat het vliegtuig al geland was (een kwartier eerder), ik moest vreselijk plassen en ik geloof dat ik het nooit zo warm heb gehad van het rennen als op dat moment. Maar wat raar om zo midden tussen de passagiers te staan (in Schiphol kom je immers niet bij de bagageband als afhaler). Ik had een papier gemaakt met de naam van de persoon die de honden begeleidde en op het karretje gezet. Na 5 minuten kwam een Andy Warhol type op ons af, een Spanjool die al 11 jaar in Parijs woonde, kunstenaar (hoe kan het anders), super aardig. De fles wijn die we hadden meegenomen werd op prijs gesteld, veel tijd om te praten was er niet want daar kwam al de eerste vliegtuig bench de bagageband op. Met Rubi en gelijk daarna de tweede met Chester.

De honden natuurlijk bekeken, nog even handjes gezet, heel snel plassen en weer naar huis. Met de GPS van Nancy zaten we in 20 minuten weer op de A6 en was het linea recta naar huis. Om middernacht draaiden we de binnenplaats op. Doodmoe dat wel, spanning, toch een eind rijden (wat rijd ik hier immers nog), snelweg, file enz. Wat fijn en gezellig dat Nancy mee ging, zonder haar was het een ramp geworden hoe had ik ooit in mijn up die twee naar de auto (en in de auto) gekregen.... maar het vooral ook erg gezellig om niet alleen zo'n eind te hoeven rijden.

Hondjes uitladen, eerst Chester laten plassen en aan de lijn naar binnen, iedereen moet snuffelen, wie ben jij? Maar geen gegrom Chester is super en loopt rustig rond, Fred blijft bij hem en ik ga Rubia halen. Ook haar even laten plassen en naar binnen, hé nog eentje? En weer geen gegrom wat hebben we toch een kanjers.

Even allemaal naar buiten achter, de twee nieuwen wel aan de lijn. Het is inmiddels toch tegen 1 uur dus ik laat hen lekker beneden en wij gaan slapen.

Vanmorgen om 7 uur wakker en eruit, de twee hadden helemaal niets gedaan, de brokjes waren wel op en ook het water. Rubia vindt de stenen vloer doodeng en durft er niet op te lopen.

Als een echte reu plast Chester overal en de andere reuen natuurlijk gelijk erachter aan en erover heen.

We gaan met alle honden naar het grote veld, zij nog even aan de lijn maar ik merk al gauw dat ik Chester zeker los kan laten. Wat een geweldige hond, hij is zo blij en dankbaar, komt continu naar je toe, even knuffelen en dan weer snuffelen. Rubia laat ik dan ook los en die gaat gelijk lopen rennen. Het bos in, het weiland over. Rennen, vliegen met haar drie pootjes, van links naar rechts. We ontbijten in het prieeltje met alle honden om ons heen. Wat een rijkdom.

Er valt ook zoveel te ontdekken

Hier Rubi nog even aan de lijn

En hier Rubi lekker los

Vanuit de bejaardenwoning heb je goed zicht op al wat gebeurt. Quinty (11), Hera (13) en Xailor (13) houden de drukte wel voor gezien.

Fred en ik hebben vandaag een deel van de tuin nog omheind (voor de trouwe lezers waar Amber ooit ontsnapte). Het is het achterste deel van de tuin wat aansluit op het weiland van de buurman, er loopt een stenen muurtje, er staan bomen, met schapengaas en prikkeldraad, en je kan er eigenlijk niet uit (behalve Amber dus en de vos die ooit het terrein op kwam). Maar het zat me toch niet lekker, er zaten hier en daar steeds wat verse gaten niet groot maar toch. Dus hebben we met de laatste rol gaas die we nog hadden vandaag ook dit allerlaatste stukje 2 meter hoog dichtgemaakt. Nu is echt alles omheind.

Saar vindt de nieuwe vriendjes heel leuk en laat zien hoe hoog en hard ze kan rennen

In de zandbak wordt druk gegraven naar verborgen schatten

Hier kan je goed het missende deel van Rubi haar achterpootje zien. Quinty heeft ook zo'n missend deel aan haar rechterpoot en lijkt nu steeds aan Rubi te laten zien hoe hard zij wel niet kan rennen. Heel apart.

11 jaar oud en wat een plaatje! Wat jammer toch dat zoveel mensen afhaken bij een oudere hond, ze zijn je zo dankbaar en geven je zoveel plezier.

Chester is helemaal op Fred gericht, volgt hem overal, springt tegen hem op, geeft hem kusjes. Zoo mooooi om te zien en wat onvoorstelbaar lief zijn deze honden toch.

Chester is de hele dag bij ons geweest en Rubia een deel van de dag. Zij is op een gegeven moment naar binnen gegaan en heeft daar liggen slapen.  Ze heeft al een mandje uitgezocht, Chester ligt op het kleed voor de haard. Ze kijken niet naar de katten (hoewel dit de eerste dag is en alles nog kan veranderen als ze zich meer thuis gaan voelen) en met de honden gaat het ook goed, zelfs Manu die altijd tegen vreemde honden blaft heeft deze twee volledig geaccepteerd. Eigen ras dus.

Kijk zo leuk Rubi en Manu allebei met zo'n wit puntje aan hun staart.

Is het geen schatje?

Rubi heeft één oor wat omhoog staat en één oor die hangt, zo grappig. Hier durft ze niet de vloer op te stappen, ik heb nu extra dekens neergelegd om haar over de angst heen te helpen.

Omi (Rubia) blijft nog bangig, ze gaat wel zelf naar buiten en kijkt dan waar we zijn, ziet ze ons niet dan gaat ze staan blaffen. Ze vindt het wel fijn om aangehaald te worden maar is zoo bang om tikken te krijgen, het breekt je hart gewoon maar het is zo´n vreselijk lief hondje...