Mercey Clan

Om te beginnen een foto van kleine Gaija, dit mupke krijgt het voor elkaar met haar ene oogje je zo aan te kijken dat je smelt.... Ze is een schatje, altijd de andere honden gedag zeggen 's ochtends, iedereen krijgt een likje, ook Rubia. Voor mensen blijft ze echter doodsbang en als je tijdens het wandelen iemand tegenkomt dan wil ze maar een ding en dat is wegwezen....

**** 

In navolging van het paspoort verhaal, nu het rijbewijs verhaal. Al tijden zat ik er tegenaan te hikken, het omzetten van mijn rijbewijs naar een Franse.

Het punt is dat wij in een uithoek wonen van de regio Nievre (een van de vier regio’s / departementen van de Bourgogne). Per regio regelen de Préfecturen alle zaken en in onze regio zit die Préfectuur in Nevers, dit ligt ruim 2 uur rijden van ons vandaan. Reden genoeg om alle zaken dus zo lang mogelijk uit te stellen óf op een andere manier proberen te regelen. Mijn ouders hebben meer geluk, zijn wonen in een van de andere vier departementen nl de Yonne en kunenn voor alles naar Avallon (20 minuten).

Afijn een paar weken geleden maar eens een mail gestuurd naar de Préfectuur hoe alles in zijn werk moest gaan en wat men nodig had. Keurige mail terug met lijstje, alles bij elkaar gezocht en per aangetekende post opgestuurd inclusief het rijbewijs want dat moest volgens de mevrouw.

Een paar dagen later krijg ik mijn rijbewijs weer terug gestuurd met een brief erbij dat het in behandeling was genomen en dat ik die brief bij mijn rijbewijs moest bewaren als bewijs dat ik de procedure had opgestart.

Afgelopen week krijg ik weer een brief, joepie dacht ik, maar nee geen joepie. Of ik me op 15 juni om 10 voor negen in de morgen even wil melden voor de medische keuring. Vandaag dus maar gebeld want dat is toch een beetje erg vroeg als je ruim 2 uur moet rijden en moet zoeken want Nevers is een grote stad dus trek maar een half uur extra uit. Niet dat ik het erg vindt om vroeg op te staan want ik ben er nu ook tussen zeven en half acht uit maar om 8 uur moet Mientje haar insuline spuitje en Lucho zijn pil. Afijn, de mevrouw vond het erg vervelend dat ik zo’n eind moest rijden maar helaas niets aan te doen, nieuwe afspraak gemaakt voor 29 juni voor 14 uur. De keuring duurt overigens 10 minuten……….

** wordt tzt vervolgd **

Mijn computer staat in de eet'kamer' die in open verbinding staat met de woonkamer, vanochtend zat ik te werken en natuurlijk had ik moeten weten dat het niet veel goeds betekende dat het zoooo stil was....

Onze mooie prieeltje, een ideaal punt voor de honden (ik bedoel dus Saar) om in weg te duiken als ze gespeeld wordt. Spelen volgens Saar is een andere hond in zijn of haar staart te bijten en dan hard weg te rennen.

Probeer eens een speeltje weg te werpen en dan tegelijk een foto te maken... een klein beetje is deze foto wel gelukt. Saar kan inmiddels 2 meter hoog springen (als ze springt komt haar kop net boven de 2 meter hoge omheining uit).

Wat kan een speeltje van 1 euro toch een plezier opleveren...

Buurvrouw is de koffie klaar?

Onze bejaardenwoning van Hera en Quinty

Saar begint steeds brutaler te worden en deinst er niet voor terug om roedelleider Sisqo in zijn staart te bijten, niet een keer maar keer op keer en dan vooral heel hard wegrennen. Sisqo lijkt het allemaal wel goed te vinden en daagt haar regelmatig uit, ze rent inmiddels zo hard dat ik me afvraag wie er harder gaat. 

Jaja Lucho is aan de wandel geweest en rust nu even uit. Let op de oren van Saar die al weer een nieuw slachtoffer ziet.

Het is ongelooflijk hoe Saar zich kan aanstellen...

Een lieve foto van onze drie podencotjes.

Kom ik de tuin in (natuurlijk liep Saar nog als enige buiten) en ik zie dit.... ja dan moet je natuurlijk wel je camera gaan halen. Waar ze in heeft gezeten? Geen idee maar het is zooo'n grappig gezicht.

Ik heb het al vaker gezegd, wat is Quinty veranderd. Vandaag realiseerde ik me opeens toen ik de foto's bekeek voor de blog dat zij altijd een ander eigenlijk opzoekt en dat terwijl ze nog geen jaar geleden elke hond beet die maar in haar buurt kwam.....

Prachtig toch. Hier Guusje met Quinty.

Samen met Saar in de bench

En hier met frummelke Rubia. Het is zo'n schatje, ze zoekt me continu op maar blijft op afstand. Ze heeft ook een duidelijke manier om iets kenbaar te maken: een schor blafje. Als ze naar binnen wil, als ze eten wil, als ik iets te eten heb en zij wil het. Ze is echt om op te vreten, nog wel steeds bang als je haar wilt aaien, schrikt ze en duikt in elkaar. Als je haar op wilt pakken (omdat ze soms nog niet uit zichzelf mee gaat naar buiten) dan verstijft ze en gaat ze helemaal plat in haar mandje liggen. Maar het gaat wel steeds beter en ik heb zelfs haar staartje al een keer zien kwispelen.

Hier nog zo'n hartenbreker, onze Manu.

Naast hem brompot Lucho, een echte mopperkont maar toch ach het beestje kan er ook niets aan doen. Hij vindt het fijn als je met een balletje gooit, hij vindt het heerlijk als je hem kriebelt en dan krijg je als dank een likje over je hand. Daar doe je het dan voor en dan neem je al het gegrom en gegrauw maar voor lief.

Zeg nou zelf daar smelt je toch van....

Vandaag druk geweest met het plannen van de route naar de Nederlandse Ambassade in Parijs. Mijn paspoort verloopt namelijk op 4 juni. Nu kan ik dat alleen maar laten verlengen óf in Parijs of in Lyon maar beide zijn ongeveer even ver weg en in Parijs staat er in de ambassade een speciaal foto hok waarin je foto’s kan laten maken die aan de nieuwe eisen voldoen. Dus daarom maar Parijs gekozen.

Met de auto zie ik niet zitten, én rijden en de route bekijken tegelijk dat lukt me nooit. Ik moet immers alleen gaan want Fred moet bij de honden blijven, volgens de planner zou het zeker 3 uur rijden zijn naar Parijs, dan nog zoeken, een parkeerplaats vinden, het zweet breekt me nu al uit.

Alternatief: de trein en met name de TGV. Deze rijdt in één uur naar Parijs, wel vanaf Montbard te verstaan en dit schijnt (ik ben er nog niet geweest) een uur vanaf ons te zijn.

Maar nu komt het, de Nederlandse ambassade is alleen op woensdag tot 15 uur open, de rest van de week sluiten ze om 12 uur. De TGV komt om tien voor twee aan en dan moet ik met 2 metro’s naar het dichtstbijzijnde metrostation zien te komen, waar een half uur voor staat.

Dan nog ongeveer 10 minuten lopen en als alles dan hopelijk mee zit, kan ik rond half drie in de ambassade zijn.

Het moet me van het hart dat ik het maar raar vindt dat ze zulke vreemde openingstijden hebben, er zullen toch meer mensen zijn die van ver moeten komen?

In elk geval gaat ons moeder mee, het wordt een duur paspoort, brandstof naar Montbard, 2 retour Parijs (131 euro!!), pasfoto’s en paspoort. En dan maar hopen dat je alles bij je hebt en ze geen rare eisen stellen, morgen voor de zekerheid toch nog maar even bellen.

Zoals de meesten wel weten doen wij wat vrijwilligers werk voor de Franse stichting Respectons, twee weken geleden kwam Maja van de stichting bij ons om wat foto’s op de pc te zetten (ze hebben zelf geen pc). Zij vertelde het verhaal van een vrouw die met haar twee kinderen en twee honden in ongelooflijke omstandigheden leefde. Als je de foto’s ziet dan geloof je niet dat dit mogelijk is maar het is echt waar, hier leefde een gezin….

Aangezien de EDF (Franse electr.mij) de elektra had afgesloten was ze vertrokken, de honden achterlatend. Maja was dit via via te horen gekomen en gaan kijken en maakte deze foto’s…..

Ze nam de honden mee die er redelijk uitzagen, wonderbaarlijk genoeg gezien de omstandigheden waarin zij leefden (in hun eigen uitwerpselen waar ook het voer op gegooid werd).

Nu twee weken later is de vrouw weer opgedoken en wil ze haar honden terug. Respectons is echter niet van plan om haar de honden terug te geven maar ook in Frankrijk gaat dat niet zomaar. Dus de honden moesten onderduiken en zo kwam Gypsy gisterenavond bij ons. Een soort kruising labrador / iets anders, een schat van een hond, jong nog, heel onderdanig, maar ze wil maar een ding, kroelen en aangehaald worden. Hoewel niet al onze honden er helemaal blij mee zijn, behalve Saar want die vindt een nieuw speelvriendinnetje wel leuk, gaat het goed in huis, vannacht heeft ze in de grote bench geslapen en buiten luistert ze perfect. Ze volgt me op de voet en gaat naast me liggen slapen terwijl ik dit tik.

Vanavond komt Patrick (van Respectons) haar weer ophalen en dan gaat ze naar haar nieuwe familie in Parijs, ik weet zeker dat die er een top familie hond aan zullen hebben. Weer ben ik verbaasd over de veerkracht van dieren en het gemak waarmee ze zich aan een nieuwe situatie aanpassen.

Als dit hondje bij Anita was gekomen dan was ze waarschijnlijk niet meer weggegaan, want het is helemaal haar type hahahaha.

Het is niet voor te stellen dat hier een gezin woonde.

Dit was de leefruimte van de honden met hun 'voederplek'

De keuken hoewel je je niet kan voorstellen dat hier een maaltijd werd klaargemaakt.

De kinderkamer

Zo moesten de twee honden leven.

Gypsy bij ons thuis.

En dan nog dit, heeft u ooit van een hond gehoord die zijn nagels manicuurt? Ik bedoel niet erop bijten maar echt gewoon een uur lang manicuren, totdat ze netjes in een puntje geslepen zijn? Dit is Sisqo en het was weer even nagelbijwerktijd.

Bedoelen ze dit nu met je kop in het zand... eh mand steken?

Ik kreeg een klacht van onze K.H. Kayla dat ze zo weinig te zien was op onze blog. Dus hierbij hoogheid, ik hoop dat het u zo behaagt.

Vanmiddag brak de zon door dus lekker wandelen met een paar van het stel bij het meer. Saar is volledig over haar watervrees heen.

Van onze gasten in Gouloux die ook 3 grey's hebben hoorde ik dat een van hun honden een echte zwemmer is en zelfs een keer op Texel tussen de zeehonden inzwom. Geweldig!! Onze Sisqo en Saar houden liever grond onder de voeten.

Wie had een jaar geleden ooit kunnen denken dat Quinty zo zou veranderen. Ze kan loslopen, loopt nooit weg, komt als je haar roept, als ze mensen ziet dan loopt ze er vrolijk heen maar komt ook gelijk weer terug. Eigenlijk een top hond dus. Je merkt nu wel dat ze ouder is en sneller moe maar ja wat wil je als je altijd een extra gewicht mee moet sleuren?

Soms 'vergeet ' ik wel eens hoe mooi het hier is....

Guusje en Saar genieten.

Heerlijk he als je ze zo ziet genieten!

Gaija is zo'n zeldzame podenco die los van de lijn kan, ze vindt het dan heerlijk om heen en weer te rennen en het water in te schieten. Maar nu kwamen er een paar wandelaars langs en aangezien zij vreselijk bang is voor mensen maar wél vindt dat ze heeeeel hard tegen ze moet blaffen, bleef ze de wandelaars achtervolgen. Die draaiden zich steeds om en dan rende ze weer hard mijn kant op om snel om te draaien en luid blaffend weer achter ze aan te gaan. Dit duurde ongeveer 15 minuten en toen ben ik haar maar gaan halen.... Ze zag me en kwam keihard naar me toe, kwispelend 'kijk vrouwtje ik heb ze weggejaagd, dapper ben ik hè?".

Meestal word je heilig verklaard als je over het water kan lopen.... Maar onze Saar is alles behalve een heilig boontje....

Oei dat was wel erg diep, gauw eruit.

De ongerepte natuur van Lac de St Agnan....

Gisterenavond, kijk Rubia ligt op de bank en al is het moeilijk voor te stellen, ik zat daar ook nog in het hoekje maar jaaaa deze foto moest ik gewoon even maken.

Gisteren wandel ik met Gaija (flex), Saartje, (korte lijn), Quinty (flex nadat ze een tijd los had gerend) en Sisqo, Chico en Guusje (multiriem) langs het meer. Opeens duikt Gaija naar links tussen bomen door, ik zie iets over de grond schieten en roep haar terug, verwoed aan de flex sleurend.

Ook de rest is nu geïnteresseerd maar ik houd het onder controle, voor de anderen is het te klein om echt interessant te zijn, alleen Gaija wil er achteraan. Maar dan in een duikvlucht een hevig gekwetter en daar komt papa Koolmees to the rescue. “Blijf van mijn kind” zoeeeeeeffff …. En van links verschijnt ook mama Koolmees “Opzouten”!!! De ouders vliegen onder hevig protest om de kop van Gaija die toch wat beduusd naar mij toe komt. Ik stel pa en ma gerust en loop snel door. De kans dat het kleintje wat kennelijk nog niet kan vliegen het redt in zo’n bos met roofdieren als vossen, marters en uilen is klein maar ja.

Gisterenavond, het schemert een beetje en Saar loopt (natuurlijk) nog buiten, ze heeft weer eens geen zin om naar binnen te komen. Ik loop naar buiten en zie haar in de boomgaard steeds weer de lucht in springen, een ekster springt van tak op tak. Elke keer als Saar iets wegloopt lijkt hij haar uit te dagen en komt lager, schreeuwend en krijsend. Ik ren naar binnen om mijn camera te pakken want Saar springt wel 2 meter hoog, het is prachtig  om te zien.

Ik loop wat dichterbij en kan nog een paar plaatjes schieten maar helaas niet meer van die hoge sprongen. De ekster blijft schelden en van tak op tak springen.

Saar verliest haar interesse en gaat naar binnen (nou nou). Ik blijf nog even staan kijken en zie dan dat er boven in de boom een nest zit met 2 eksters ernaast. Nu dacht ik altijd dat ‘ons’ eksterpaartje in een van de grote bomen naast de tuin bivakkeerden maar het blijkt dat ze naar de boomgaard zijn verhuisd (of er altijd al hebben gezeten). Maar waarom kwetteren ze dan zo? Opeens zie ik in het gras een zwart wit iets liggen, ik buk me en zie dat het een eksterjong is, dood. Dát was dus het hele theater, ze wilden hun kind verdedigen. Ik pak het jong op, wat toch al behoorlijk groot is maar de staart is zeker niet volgroeid, en leg het aan de andere kant van het hek. Pa en ma kijken toe. Sorry jongens.

Als ik in bed lig, krijg ik opeens een vreselijke gedachte, het gras is de boomgaard stond kniehoog………….. en ik heb gemaaid….. en opeens bedenk ik dat het goed mogelijk is dat het jong uit het nest is gevallen, zich heeft schuilgehouden in het hoge gras en dat ik met de maaimachine over hem heen gereden ben………… ik slaap niet lekker meer.

Vorige week hadden we onze eerste Franse gasten in het huisje Gouloux met zes whippets die hier heerlijk van het zonnetje liggen te genieten!

Wat kunnen die twee toch spelen samen!

Rubia wordt al vrijer en loopt zelf de trap op en af, ze durft ook al alleen naar binnen en 's avonds loopt ze zelf al de trap op naar boven. Gisterenavond heeft ze op de bank naast me geslapen.

De maaimachine is gemaakt, het was mooi weer vandaag dus als eerste maar eens de boomgaard aangepakt waar het gras en onkruid meer dan kniehoog stond. Zo ziet het er al een stuk beter uit.

En hier nog een keertje Rubia.

Vergadering van Sisqo, Simba en Quinty.

Rubia en Chico

Manu in dromenland

Wij bezetten dit gras! Hier mag niet gemaaid worden.

Mejuffrouw 'ik kan me vreselijk uitsloven'

Ook Xailor geniet van het zonnetje met zijn bijna 13 jaar.

We gaan hier niet weg!!

[Chico]: Sisqo en Mientje houden jullie de wacht, dat ze er niet aankomt ?

[Mientje]: Waar dan waar dan waar dan

[Chico]: ?Oh nee Mientje is blind dat wordt wat lastig.

Eh Saar... mijn tenen zitten er ook nog in hoor.

zoekplaatje, hoeveel honden zie je hier....

Mickey Blue Eyes.... eh.. Monty Blue Eyes dus

En hier onze altijd actieve Lucho die zijn kop heeft opgetild wat een hele inspanning was. Maar ja voor de camera hè.

Vanochtend kregen we het volgende mailtje

Wat een mooi begin van de zaterdag!

Vandaag met Rubia naar de dierenarts geweest, haar hartje was oké, haar oren waren zo vies dat er 3 kilo bagger uitkwam (bij wijze van) maar misschien dat ze daarom niet goed hoort? Haar tanden die we nu even goed konden bekijken zijn zó slecht dat ze daar toch een keer aan geholpen moet worden. We hebben afgesproken om haar over 2 weken te laten testen op Ehrlichia en Leish omdat ze daar in januari positief op getest is. In de wachtkamer zat ze naast me en ze hield haar ogen strak op mij gericht, ze laat me nu helemaal niet meer uit het zicht. Ze durft inmiddels wel langs mij heen naar binnen en buiten te lopen. Het is echt een superlief frummelke. 

Als eerste dan nu een foto van Saar met natte haartjes, jaja ze krijgt krulletjes.

Sorry ma maar ik heb zo lekker gespeeld in de modder.

Tuurlijk, een bench dat is heerlijk liggen, Quinty haar nieuwe favoriete slaapplaats

En dat dit, een wat luguber plaatje, Manu heeft vandaag een giga rat gevangen. Ik vroeg me al enige tijd af wie toch de zakken hondenvoer opat (zie ook ons verhaal over 720 kilo voer ). In een van onze schuren (dat klinkt maar we hebben dus een stalen schuur nog aan het huis) ligt al het hondenvoer en de onderste zakken zijn aangevreten, een was zelfs half leeg. Verder in die schuur enorme gaten in de vloer, veel te groot voor een muis, zelfs geen volgevreten dus we vroegen ons al tijden af wat het zou zijn. Manu heeft vandaag het raadsel opgelost, ook hij was al weken bezig met zijn eigen raadsel namelijk de gaten aan de buitenkant van de schuur onderzoeken. Net kwam ik terug van het veld en daar lag Manu heel trots met voor hem deze dode rat van kop tot staart zo'n 45 cm. Ik heb hem enorm geprezen, een gebedje voor de rat gezegd en daarna de rat in het weiland over het hek gelegd voor de vossen of buizerds, wie er het eerste is..