Mercey Clan

En zo is Kerst 2007 ook weer voorbij.... Hopelijk heeft iedereen leuke dagen gehad, alleen, met vrienden of familie. Wij hebben zelf fijne dagen gehad met mijn ouders, met lekker eten, de beestjes om ons heen en leuke, mooie kadootjes.

Het mooie weer van de afgelopen 2 weken is hier nu ook aan het omslaan en er wordt vnl regen verwacht... helaas.

Overal heerst griep, ook Fred ligt plat en bij mij zit een naar hoestje op te spelen. Dus voor iedereen die ziek is: van harte beterschap! Op naar Oudjaar, ik wens, natuurlijk namens Fred, iedereen een gezond, liefdevol en diervriendelijk 2008 toe en dat de overgang met maar weinig geknal gepaard mag gaan.
Het is duidelijk: ik heb een gruwelijke hekel aan vuurwerk, niet alleen vanwege de dieren maar ook vanwege de belachelijke bedragen die verspild worden. Voor miljoenen wordt er in een paar uur doorheen gejaagd en dat is iets wat ik maar moeilijk kan begrijpen. Maar goed, de enige knal die hier zal plaatsvinden (als we niet allebei ziek zijn) is de champagne kurk.


Omi loopt heel soms nu ook wat verder het veld op, let ook op Rubi links die een appeltje gevonden heeft.


Saar en Guusje blijven nog altijd samen spelen.

De scheidsrechters kijken toe of het wel eerlijk gaat.

Guusje on the run

Manu heeft een muis gevonden, Saar is het er niet mee eens en wil de muis ook hebben. Dat kan ze vergeten.

Chico met zijn harem ;-)

Caline doet het goed, ze wordt al iets dikker en is gewoon heel makkelijk.

Echt Kerstmarkten zoals in Nederland kennen ze hier niet (onder een kerstmarkt wordt hier verstaan een standje met wijn, honing, koekjes, wijn, kruiden, wijn, worsten, wijn ....)
Dit is in het enige redelijke grote tuincentrum in de omgeving waar ze een kerst afdeling hebben.

Het was dus prachtig weer de afgelopen 2 weken en het meer was redelijk bevroren. Mooie plaatjes dus. We hoorden overigens van de week weer een gruwel verhaal van mensen die (in NL) hun honden op het ijs hadden gelaten, dat was toch zo leuk. Spelen met de kinderen, alleen toen het ijs wat dunner werd gingen de honden er ook op (wisten zij veel), hond door het ijs, onder het ijs... dood... Vreselijk!! En mensen denk toch na!! Een hond hoort niet op het ijs, niet alleen lopen ze door de gladheid kans om allerlei spier en pees verrekkingen maar een hond kan niet zien of het ijs dun of dik genoeg is. Laat hem gewoon lekker op het gras lopen maar niet op het ijs. Nooit!

In Frankrijk is het ijs nog eens extra verraderlijk omdat op dit soort meren het water ónder het ijs altijd in beweging is vanwege de aflaat (het wegstromen), hierdoor kan er nooit een dikke laag ijs ontstaan op dit soort meren.

Saar kijkt over haar domein.

Dat het water hoog staat is hier goed te zien want dit stuk ligt normaal gesproken droog.

Quinty had haar pootje zeer gedaan, haar geamputeerde pootje blijft altijd heel dun op de huid en bij het minste of geringste bloedt het al. En aangezien ze zelf niet de rustigste is (ze vliegt door het bos heen, heuvel op en af) gebeurt dit nog al eens.

Hier is goed te zien hoe dun het ijs eigenlijk is want met een beetje zon is het laagje al weer weg.

En of het water nu koud is of niet, Gaija en Saar willen toch wel even hun pootjes nat maken.

Caline met haar nieuwe familie.

Voor Kerst heb ik een externe flitser gehad van mijn manneke dus gelijk even uitgeprobeerd op mooie Chester. Wat een koppie he!

Mijn vrouwtje is altijd zo gecharmeerd van die oren van Chester dat ik eens zal laten zien dat ik ook Podenco oren heb.

Hup in de dubbele Nelson

Kleine Caline.

Ze kan zo ongelooflijk springen, het is net een kick bokser, dan komt ze op je af, springt op haar achterpoten, komt met haar voorpoten wijd uit recht op je af en knalt ermee tegen je borst. Oempffff.

Wat horen we?

Een klein pittig dametje van 15 jaar die Caline.

Dit bedoel ik dus met Kick boksen (let op zelfs pootjes van de vloer)

Spelen kan ze als geen ander.

Ook op www.ho-res.nl veel nieuwe foto's (mapje new photos).

Rest mij nogmaals iedereen de beste wensen te geven voor 2008. Bedankt voor alle leuke en lieve reacties op de blog, het is zo leuk om te horen dat zelfs vreemde mensen de belevenissen van de Mercey clan volgen!

Salut en tot volgend jaar
Betty

Goedemorgen vanuit een heel koud maar zonnig Frankrijk.

Met Caline gaat het goed, ze slaapt 's nachts heerlijk door en kan enorm snurken. Vanochtend ben ik verder gegaan met het knippen van haar vacht, ze zit onder de klitten en vervilte vacht. Aan haar pootjes mag ik niet komen dus daar moet ik nog een oplossing voor zoeken. Bij haar frummelke heeft ze een enorme bult, groter dan een pingpongbal dus daar moet de d.a. maar even naar kijken.


Hier kan je zien hoe mager ze is, haar flanken zijn helemaal ingevallen.

Verder is ze stok en stokdoof en zo goed als blind wat haar er niet van weerhoudt om als een dolle met haar 15 jaar over het veld te rennen, het bos, over het weiland. Ze eet goed en is vrolijk. Als je haar oppakt wil ze je eerst wat bijten, waarschijnlijk heeft ze hier geen goede herinneringen aan maar als je haar dan in je armen hebt krijg je allemaal kusjes.

Hier ligt ze in het mandje naast mijn bureau.

Stel je voor, je woont je hele leven bij je baasjes die goed voor je zorgen, dan op een dag, moeten je baasjes weg, ze worden te oud om zelfstandig te wonen en waar ze heen gaan mag jij niet mee. Je bent inmiddels ook al oud maar nog gezond dus de kinderen van je baasjes zeggen dat ze voor je zullen zorgen. Maar in plaats van een warme oude dag in een mandje moet je je dagen doorbrengen op een balkon. Als het kouder wordt besluiten de kinderen dat je hen toch te veel tot last wordt en ze vinden een ander huis voor je. Je nieuwe vrouwtje is anders, verdrietig en down en op een dag pleegt zij zelfmoord en laat jou achter in een leeg huis, zonder eten en zonder drinken. Drie dagen huil je alles bij elkaar tot de buren alarm slaan en je wordt weggehaald.  Tijdelijk wordt je bij iemand onder gebracht maar die zegt al dat je daar niet kan blijven.... Er is weinig hoop voor jou want wie wil er een hondje van 15 jaar en de mensen zijn eigenlijk wanhopig, als er voor Kerst geen oplossing komt..... Dan hoor je dat je naar een nieuw huis mag. Een huis met andere hondjes, waar je niet weggestuurd wordt, waar je je eigen mandje krijgt ...  kleine Caline voor Kerst geven wij jou dat laatste huisje waar je veilig bent...... Vandaag is Caline bij ons gekomen, de organisatie van Mientje vroeg ons in een laatste poging om hulp...Kerst betekent iets voor een ander doen dus tsja... Caline is 15 jaar oud, brood en brood mager, heel lang niet geknipt (het is meer haar dan wat anders) maar nog vol vertrouwen in de mensen. Haar achter pootjes zijn wat zwak maar dat kan ook komen omdat ze zo mager is. In boekje staat dat ze begin 2004 nog 10 kilo woog, ze weegt er nu nog geen 6. Dat is een groot verschil voor een klein hondje. Haar halsbandje is volgens mij ook voor het eerst in jaren af. Ze geeft likjes op je hand en heeft het zachtste mandje uitgezocht. Op de foto's lijkt het nog heel wat maar ik denk als ik haar knip dat er weinig van overblijft..... Welkom Caline en gelukkige kerst.

Het is droog, na dagen van regen, regen en storm (een flink aantal boompjes hebben het niet overleefd) is het vandaag droog. Mistig. Maar droog.

Onder Omi's pootjes zie je de modder waar we 5x per dag door heen lopen.
 
Ja en als het dan droog is dan kan je weer rennen en bijv Rubi gaan pesten.

Dit is dus een gladde natte modderzooi je moet oppassen dat je niet onderuit gaat.

En daar gaan dus 5x per dag 15 keer 4 hondenpootjes door heen.....

Heerlijk even de energie van de afgelopen dagen kwijtraken want ja we hebben échte bikkels hoor, als het regent krijg je ze niet naar buiten behalve Omi (onze senior die dus wel gewoon naar buiten gaan in de regen) en Chester (die dan ook modderzwart terug kwam).

Grappig als haar oortjes zo staan en kijk die geconcentreerde blik.

Je kan merken dat de honden het nodig hadden want ze snuffelen en lopen door de struiken te rennen.

En natuurlijk weer lekker elkaar pesten, achter elkaar aan rennen. Saar is zo ontzettend snel vooral met haakse bochten maken dat ze elke keer weer de rest in de maling neemt.

Maar Guusje rent ze er nog niet uit en als Quinty en Chico er zich dan ook nog mee gaan bemoeien..

Dan moet Saar nog een tandje bij zetten maar het huisje is in zicht en daar duikt ze dan gauw onder.
(dat wit is geen sneeuw maar de 'ingewanden' van een pluche beest.)

Omi bekijkt het vanaf een afstand, laat zij zich maar druk maken.

En dan is het binnen weer lekker uitrusten met zijn allen op de bank.

Chester vindt het lekkerder liggen als het kussen naast de mand ligt.

Mientje ligt op een mandje onder mijn bureau. Dit mandje staat iets van de grond af zodat ik mijn voeten er onder kwijt kan.

Links van mijn bureau staan de manden, ook onder de eettafel liggen manden en kussens want natuurlijk wil iedereen bij mij liggen als ik zit te werken. Van links naar rechts Chico, Xailor (net nog een oortje te zien hier ligt hij dus de hele dag lekker tegen de verwarming), Manu, Sisqo. Nu valt het nog mee want vaak liggen er op deze 3 manden gerust geen 4 maar 6 of 7 honden.

Lucho ligt ook onder tafel. en daarachter ligt Quinty.

zomaar plaatje.

Wat ontzettend leuk is, is wanneer Sisqo en Gaija samen spelen, dit kan alleen als Saar het niet in de gaten heeft (wat niet vaak gebeurd) want die wordt dan weer gelijk zo wild dat het spelletje over is. Ik had helaas de telelens er niet op staan maar hier zie je die twee samen spelen.

Nu had Sisqo zich vanochtend zeer gedaan (Saar klapte heel hard tegen hem op) dus hij was wat rustig, Gaija daagt hem uit. Volg me dan. Volg me dan.

En dan hard wegrennen met de bedoeling dat Sis achter haar aan gaat.

Sis heeft weinig zin meer.

En dan trekt er opeens de mist op, het kan dan binnen een half uur helemaal dicht zitten maar ook binnen een half uur weer helemaal weg zijn.

Onze gespierde magere Saar.

Chico hoort de honden aan de andere kant van de heuvel, als de wind onze kant op staat kunnen we ze soms horen huilen terwijl er een hoge heuvel tussen ligt en het zeker hemelsbreed 2 km ver weg is.

Rubi is niet weg te slaan bij de stapel met kreupelhout, hier zitten vast muisjes.

Fijne dag iedereen!

Afgelopen week werd ik benaderd of ik iets af wist van 12 Barzoi’s in nood. Honden die in Spanje door hun fokster zouden worden afgemaakt maar waarvan een organisatie of particulier in staat was geweest om de honden daar weg te halen. De honden waren nu in een manege maar moesten daar voor Kerst weg. De foto’s waren schrijnend. Mager, vol klitten en vooral bang, heel bang.

 

Even gegoogled en op diverse sites van Franse dierenorganisaties (met name windhonden in spanje in nood organisaties, ik zal geen namen noemen) werd deze situatie als urgent op de homepage genoemd.

 

Dus een paar mails gestuurd. Geen reactie. Nog een paar mails gestuurd. Van 1 organisatie kregen we een reactie van 1 regel “u moet dit contract invullen en terugsturen”. Geen naam erbij, welke organisatie? Ongelooflijk onbeschoft. Toch het contract maar ingevuld met duidelijk dat het ons om de barzois ging. Na 3 dagen een mail gestuurd of het contract was ontvangen en of de honden nog een huis zochten.

 

Geen reactie.

 

Nog maar een mail eroverheen.

 

Een reactie van iemand, zonder naam, zonder organisatie “de honden zijn gereserveerd”.

 

Nog 2 organisaties gevonden, weer mails gestuurd. De reactie die ik nu krijg, herhaal ik hier niet maar is kwetsend en hatelijk. Alsof je een klap in je gezicht krijgt. Wederom één regel, geen naam erbij niets. Ik ken de mensen niet eens.

 

Ik ben volledig verbijsterd. Waar gaat het deze organisaties nu om? Het helpen van de honden of om …..???? Ik snap het niet.

 

Na 2,5 jaar in Frankrijk wonen word ik meer en meer geconfronteerd met dingen die mij verbazen maar dit slaat alles. Als je van dieren houdt en je wilt dieren helpen hoe kan je dan je eigen ego voorop stellen? Hoe kan je dan niet reageren op mensen die hulp aanbieden?

 

Ik ben echt volledig van mijn stuk gebracht. Als ik naar mijn kanjers kijk en als ik de foto’s zie van de galgotjes en podencotjes die mishandeld zijn, die hulp nodig hebben, als ik de sites zie van organisaties die allemaal om hulp vragen, hoe kan je dan zó omgaan met mensen die hulp aanbieden?

 

Het spreekwoord ‘hoe meer je de mensen leert kennen, hoe meer je van dieren gaat houden’ is voor mij deze week wel weer heel erg waar geworden….

verdrietige groet
Betty

Regen, regen, regen en veel wind. Dat is het weer van de afgelopen dagen. Gisteren was het zelfs zo slecht dat de honden  niet naar buiten wilden. Een voor een klapten hun blazen bijna dus ging er steeds een naar de deur, op het moment dat ik die open deed draaiden ze zich weer om. Op een gegeven moment alles mee naar de garage en gekeken of ze dan op de binnenplaats wilden (achter staat de wind op de deur dus als je die open doet waai en regen je gelijk weg). Nou de blazen werden snel geleegd en hop weer naar binnen. Behalve Saar die weigerde de regen in te gaan. Uiteindelijk nadat ik zelf ook maar naar buiten ben gegaan ging ze een plas doen pfff. Nee en dan vanmorgen, nog steeds k... weer maar wat denk je ? Madam rent het bos in en blijft gewoon 1 uur buiten. Zucht honden....

Een mooie foto van Omi, fier en dapper trotseerde zij gisteren gewoon de regen en wind en ging achter plassen.

Hier Omi lekker met Quincy samen slapen.

Vorige week was het een keer een beetje redelijk weer dus gewandeld met de jongens.

Het water in het meer is weer aan het zakken waardoor je lekker langs het water kan lopen.

Mogen we er nu uit dan? Chester, Rubi en Hera zitten te poppelen.

Als het 's nachts goed gevroren heeft schijnt overdag vaak de zon, dat heb ik toch liever dan die vieze regen 24 uur achter elkaar.

Wandelen bij de hertenopvang. Rubi vindt dit hertje wel erg interessant. Mag ik erin bijten?? Ja mag dat??

De laatste tijd zijn dit de 4 musketiers, met zijn vieren rennen achter Saar aan, die kan echter zo snel hoeken dat de rest rechtdoor vliegt.

Hier kan je goed zien hoe dun ze is, wat bouw aangaat is ze een echte Barzoi.

Tari kwam van het weekend weer even logeren en liep te spelen met een pluche beestje, wat Saar dus uiteraard ook gelijk weer wilde hebben.

Kijk hem trots lopen!



Saar onze staart fetish, snel achter een hond langs rennen en aan de staart trekken. Dát vindt Omi niet leuk.

Ja daar heb ik net jeuk, krab eens even.

Bij de supermarkt verkochten ze pluche kerstballen voor 1 euro, gelijk een stel ingeslagen wat voor grote lol zorgt bij de hondjes. Het is een bal, het is pluche, spelen (en slopen) dus.

Bij het hertenopvangcentrum de honden even in de auto gedaan om wat mooie plaatjes te maken.

Prachtige dieren.

Je zal maar met zo'n gewei de hele dag rond moeten lopen!

Prettige week
salut
Betty