Sinds dinsdag is Miertje dus bij ons (Myrtille), gisteren (dus na 3 dagen) verbaasde ze mij door keurig naar de buitendeur te lopen om aan te geven dat ze een plasje moest doen. Wat geweldig knap voor een hondje van 12 jaar. 

Ze is gek van tennisballetjes en heeft iets voor elkaar gekregen wat geen van onze andere honden is al die jaren hebben gepresteerd: namelijk het volledig slopen van een tennisbal tot er slechts twee kale helften overbleven.

Op internet las ik over de Woefwoef kussens waar geen haren aan blijven zitten, ideaal leek mij. Dus er een paar besteld. Toen ik hen vertelde dat wij oude hondjes opvangen en dat we dus lekkere zachte slaapplekjes zoeken, kregen we spontaan een kussen gratis bij onze bestelling. Met dank!! De kussens zijn al populair hoewel ik er wel iets over heen moet leggen, ze vinden de stof namelijk te glad maar met een oud hoeslaken is het prima vertoeven getuige onze Mirza.

De meest favoriete plek van onze Monty is de verwarming en als het vrouwtje nou ook nog een dekentje erop legt dan kan je als slanke Siamees daar best slapen. Tenslotte moet er iemand de was bewaken.

Een bezoekje aan de dierenarts

Vandaag ben ik met onze 3 opvangers naar onze dierenarts geweest. Wij hebben een hele leuke dierenarts (in diverse opzichten ;-); hij is aardig, heeft humor en neemt uitgebreid de tijd hoe druk het ook is. Het is een praktijk waar meerdere dierenartsen werken maar ik geef de voorkeur aan de ‘baas’ dr. Cordeau zelf of de andere jongere dierenarts Eric.

Inmiddels zijn we al bekend en hij moest al lachen toen ik met het stel binnenkwam. Ik gaf hem de gezondsverklaring van Myrtille en hij las voor “zeer mager, bijna geen vacht, staar, hartruisje, diabetes”, “zozo, dit is echt een museumstuk” lachte hij. Op dat moment kwam zijn collega Eric binnen, “Eric moet je nou eens luisteren” en hij las het hele verhaal opnieuw op. Eric lachte, “ach dat zijn we wel gewend toch van haar?”

Maar dr. Cordeau nam de tijd, hij onderzocht haar, keek naar alle medicijnen die ik had gekregen, legde alles nog eens goed uit, maakte een kopie hoe en waar ik moet spuiten en gaf aan dat ze in januari een dagje moet komen voor bloedtesten.

Toen was Mirza aan de beurt, hij merkte op dat de manier van sterliseren (links en rechts een sneetje) typisch Engels was en door hen nooit zo gedaan werd. Een van de gevolgen van de sterilisatie kon zijn (begreep ik hopelijk goed) dat de melkproductie op gang komt en hij kneep in haar tepels waar de melk uitspoot. Hij voelde aan al haar knobbels en bekeek het grote gezwel tussen haar poten. “Eerst die melkproductie stoppen en dan in januari halen we alles in een keer weg”. Mijn vraag of dat geen bezwaar was met haar leeftijd, knikte hij weg. “Er is altijd een risico maar de kans dat een van de gezwellen kwaadaardig is, is ook aanwezig”.

Als laatste mocht Lucho op tafel, ik vroeg hem of de kleine uitvalletjes (van 1-2 seconden) die hij een paar keer per dag heeft met de epilepsie te maken hadden, hij bevestigde dat en in januari moet Lucho dan ook bloed prikken. Zijn overgewicht en vraatzucht had voornamelijk te maken met de medicijnen. Zijn medicijnen zijn echter weer niet via de dierenarts te koop maar moet ik met verwijsbriefje bij de apotheek halen.

Voor Myrtille kreeg ik voer mee, brokken en blik, insuline en spuiten.

Ik maakte me al op voor de rekening, “ik laat 2 consulten zitten, het kost al genoeg” bromde dr. Cordeau, ik kon hem wel zoenen. Al met al 85 euro afrekenen waarvan 34 euro alleen voor het medicijn tegen de melkproductie voor Mirza. Volgens mij ben ik ook nog gemazzeld met het blikvoer want het speciale blikvoer kost 21 euro cent per blikje. Dat is nog goedkoper dan gewoon blikvoer….

Nee wat mij betreft kunnen de Franse dierenartsen (althans déze) niet stuk.

Een lieve en goede mailvriendin namelijk Anita Pennings, heeft ook een weblog met leuke verhalen over haar en haar vele hondenvrienden. Een aanrader dus!

http://www.dogblog.nl/TheRunningMates/

Mlle Myrtille

Na het debacle met Fribouille wilde de organisatie die hem bemiddeld had (niet het asiel waar we hem naar terug brachten) ons graag een ander hondje aanbieden.

Kleine Mademoiselle Myrtille, een toy poedel van 3 kg met diabetes, 12 jaar oud, gevonden op straat.

Dit was nog voordat we het noodgeval Mirza kregen, en ach wat is nou een hondje van 3 kg erbij. Dus vandaag (sinterklaas) op naar Auxerre waar zij door een vrijwilligster met de trein vanuit Parijs naar toe gebracht zou worden.

Half 5 kwam ze netjes aan met een lieve mevrouw die 3,5 uur met de trein vanuit Parijs gereisd had om haar naar ons te brengen, gauw naar huis (1,5 uur) want de hondjes zaten al lang alleen. Ons ma, die mee was gegaan, was gelijk volledig verkocht, wat een klein hummeltje.

Eenmaal thuis was ze snel gewend, ze vond een tennisballetje en nam dat (wonderbaarlijk) in haar kleine bekje, hup op haar achterpootjes staan en het balletje op de bank naar mij toe rollen. Wat een slimmerik! Op schoot liggen had ze ook snel ontdekt.

Myrtille heeft weinig vacht, het is echt net een oud dametje wat kaal op het hoofd aan het raken is, haar vacht zat onder de klitjes dus vanochtend (woensdag) eerst maar de tondeuse erop, nu is ze helemaal net zo’n frutteke. Ze is vreselijk lief en de andere honden negeren haar maar een beetje. Lucho de poedel vindt het niets dat een andere hond met zijn tennisbal wil spelen, gelukkig hebben we er meer.

Met Mirza gaat het ook goed, haar verdoving van de sterilisatie is uitgewerkt en ze heeft ontdekt dat hier katten rondlopen. Ondanks haar blindheid hapte ze gisteren onverwacht zomaar in Jason die met een fikse pets (nagels uit) haar liet weten hier niet van gediend te zijn. Haar blindheid is voor de katten een geluk want ze lopen nu vlak langs haar en ze heeft het meestal niet in de gaten. Maar als ze ze hoort dan wil ze erop af, ze luistert wel goed want als ik zeg Mirza! Non! Dan stopt ze gelijk. Tot nu toe is ze zindelijk wat ik wonderbaarlijk vind voor een blinde hond in een vreemd huis. Ze ligt graag in de grote rieten manden en haalt dan alles overhoop.

De eerste 2 nachten liet ik haar in een grote bench boven slapen, maar dan was ze de halve nacht bezig het dekbad overhoop te krabbelen en lag ik wakker van het geratel van haar kont tegen de bench. Gisterenavond liep ze zelf de slaapkamer in en ging in een van de hondenmanden liggen, oké dat was duidelijk. Gelukkig staan er altijd manden zat.

 Myrtille heeft vannacht op bed geslapen, door haar diabetes is ze niet erg zindelijk dus ik moest er wel om 5 uur uit. Ze ligt nu lekker te slapen op een kussen, het is stil in huis.

Gisteren kreeg ik een mailtje van een dierenorganisatie, of ik ajb kon helpen. Bij een dierenarts nabij Parijs was een oud teefje gebracht door haar baasje, een jager, die haar wilde laten inslapen omdat ze al oud zou zijn en blind. De dierenarts die haar onderzocht vond dat ze nog gezond was en wilde haar niet laten inslapen maar had ook weinig alternatieven. Hij belde de dierenbescherming en gaf hen 48 uur om voor een oplossing te zorgen, zo niet dan zou ze toch worden ingeslapen.

Of ik kon helpen.

Dus vanochtend naar de snelweg gereden waar iemand van de organisatie stond te wachten, die haar bij de dierenarts had opgehaald en bijna 2 uur had gereden om haar naar ons te brengen.

Een oud (11 jaar) jacht hondje met enorme tepels, een grote cyste tussen haar achterpoten en net gesteriliseerd. Ze luistert heel goed naar haar naam en loopt aan een stuk te kwispelen.

Ze ligt nu lekker te slapen, hopelijk mag ze hier nog wat jaartjes van haar verdiende rust genieten. Het is haar gegund.