Mercey Clan

Begin oktober werd onze Hera weer loops. Hera is vorig jaar bij ons gekomen, ze was niet gesteriliseerd en gezien haar leeftijd wilden wij haar dat ook niet meer aandoen zo’n zware operatie. Ze werd nl al op rond de 12 jaar geschat.

Bij de vorige keer toen ze loops was, hadden we eigenlijk geen problemen met onze andere honden. Nu is alles verder gecastreerd en gesteriliseerd maar soms blijven er toch wel wat hormonen ‘hangen’. Hoewel geen moeilijke taferelen was Chico wel een beetje verliefd.

Deze keer echter was dit anders. Chico was niet weg te slaan bij Hera, tot vervelens toe. Half oktober gebeurde het, alle honden liepen buiten en Hera was al een dag erg wulps. Ze bood zichzelf aan, aan alles wat langs liep en ja hoor eindelijk had ze beet. Ik had niets door tot ik opeens Chico bovenop haar zie, hij zat dus muurvast (ja de fokkers die dit lezen zullen nu wel lachen maar ík had dus zoiets nog nooit meegemaakt). Afijn na enige tijd loste alles zichzelf op om het zo maar te zeggen.

Gelijk rond geïnformeerd bij vrienden en op internet en overal klonk hetzelfde, nee joh, als Chico gecastreerd is kan het geen kwaad.

Gisterenavond….. ik zie een wit stipje op een van de tepels van Hera. Ik kijk nog eens en knijp voorzichtig, ja hoor, melk. Ook uit de andere tepels komen melk. Weer het internet op, drachtigheid bij teven duurt ong 60 dagen maar 72 dagen kan ook. Ja dat zou dus nu zijn….

Hera is in Spanje duidelijk als fokteefje gebruikt, toen ze bij ons kwam had ze vast net een nestje gehad want haar tepels waren nog zwaar en ze heeft een uitgezakte buik van het vele werpen. Maar ja hoe zie ik of ze zwanger is? Of dat het schijnzwangerschap is? Ze is aanhankelijk (is ze altijd), loopt met pluche beestjes te sjouwen (doet ze altijd), graaft holletjes buiten (doet ze anders ook). We kijken met arendsogen, is haar buik dikker? Beweegt er iets in haar buik? Ik leg mij oor te luisteren maar hoor alleen gerommel.

We houden elke beweging van haar in de gaten en wachten af…. In spanning…. We houden u op de hoogte…..

 

Tot dan: wensen wij iedereen een geweldig 2007: volg je hart en je dromen! Je leeft maar 1 keer.

Eigenlijk behoeven dit soort foto's geen nadere tekst............

Afgelopen week was het geweldig mooi weer en dus grepen we de kans om eens te gaan wandelen bij onze nieuwe gite in Gouloux. Als je daar het huisje uitstapt (het huisje ligt aan een heel klein weggetje wat naar 3 huizen leidt) en je gaat linksaf, dan loop je langs een paar boerderijen (waarschijnlijk tweede woningen want alles is steeds dicht). Het pad loopt tussen de weilanden door met prachtige vergezichten, na enige tijd komt het pad uit in het bos bij een splitsing, aangezien wij alle honden bij ons hadden (en Fred niet zo'n wandelaar is) zijn we daar teruggekeerd. Een van de paden loopt (hebben we op de kaart gezien) helemaal tot aan Dun les Places, een paar kilometer verderop. We gaan dit zeker nog eens (nou ja we, dat zal wel 'ik' worden) uitproberen.

  (in ons fotoalbum op www.takeyourdogsonholiday.com staan nog veel meer foto's van deze en onderstaande wandelingen)

Met dit mooie weer ga ik bijna elke dag wel even naar het meer om daar met de honden te wandelen. Hera mag altijd los lopen, Quinty tegenwoordig ook, die geniet er van en met haar drie poten racet ze over het 'strand' en tussen de bomen door. Zo nu en dan mag Gaija ook los en die sjeest dan heen en weer over het zand. Simba mag ook even los alleen moet ik dan niet iemand tegenkomen want dan rent hij als een gek erop af. Hij bedoelt het goed maar niet iedereen is ervan gediend als een grote (en Simba is groot) hond gek gaat lopen springen en in zijn enthousiasme aan je jas gaat hangen.

Het is half 11 en ik open de achterdeur om de honden hun avondplas te laten doen. Alles rent naar achteren de boomgaard in, eigenlijk niet anders dan anders. Ik wacht tot alles buiten is en hoor ondertussen heftig geblaf achter uit de boomgaard komen. Ook dit is niet nieuw, meestal loopt er dan iets door het bos wat een paar meter achter ons tuin begint.

Maar nu hoor ik meer dan geblaf, ik hoor gejank, het lijkt hondengejank en het klinkt niet goed. Ik grijp de grote lamp en ren de tuin in, ik schijn richting honden en zie dat Sisqo en Chico iets beet hebben, ik schrik vreselijk want het lijkt op een van de podenco’s. Zou Sisqo dan doorgedraaid zijn en Manu of Gaija te pakken hebben genomen?

Als ik dichterbij kom zie ik dat het lichter bruin is. Een haas? Dan zie ik de grote pluimstaart, een vos????!!!!

Ik gil naar Sisqo maar die gaat er van door met zijn prooi, hij rent, ik ren, de rest rent. De vos lijkt slap in zijn bek te hangen.

Sisqo rent naar de achterdeur, als ik bij de deur ben aangekomen, zit de vos in een hoekje bij het hek, hij/zij leeft nog. Ik roep naar Fred die alle honden naar binnen doet, wat ze vreemd genoeg ook gelijk doen. Ik was bang dat ze de vos zouden verscheuren maar kennelijk was de interesse toch minder groot. De vos probeert te ontsnappen en komt klem te zitten in het hek.

Ik grijp hem/haar in het nekvel en trek hem/haar voorzichtig los, met de grote lamp controleer ik zo goed mogelijk of ze gewond is maar ik kan geen grote wonden vinden, ze heeft wat bloed in haar bek en in haar nek een klein wondje. Wonderbaarlijk om ineens zo’n beestje in je handen te hebben. We openen de poort en laten haar los…. Hopelijk heeft ze haar lesje geleerd en zal ze niet meer zo snel op het terrein komen.

Vanochtend: Chico is kennelijk gewond geraakt, iets gekneusd of zo want een wond kan ik niet vinden, maar hij heeft veel pijn en kan moeilijk lopen. Met de rest lijkt niets aan de hand, ik ga gelijk kijken bij daglicht waar de vos het terrein op is gekomen. Weer de achterkant die we nauwelijks echt goed af kunnen zetten, de afscheiding bestaat uit een stenen muurtje met veel bomen en struiken ervoor. Er zit schapen- en kippengaas tussendoor een tegen aan maar ik vind een plek waar de vos langs een aantal stenen een gaatje heeft gemaakt in het gaas.

En weer was het dus Sisqo, onze grootste trauma hond maar ook onze grootste jager….

Iedereen een gezond, veilig, diervriendelijk 2007 waarin we hopelijk eens leren met meer respect om te gaan met al wat leeft.

In Frankrijk kent men geen tweede Kerstdag dus leek het ons leuk om wat mensen uit te nodigen voor een ‘hollandse’ borrel. Het werd een multi culti gebeuren, onze Franse buren Francoise en man George, zijn broer Philippe, onze andere buurman Lucien, onze tuinman Thierry, onze nederlandse kenissen die vlakbij wonen Atty en Wim, onze Belgische gasten  en natuurlijk pa en ma. Met veel handen en voeten, en elkaar helpen werd het best gezellig, de wijn vloeide rijkelijk, de hapjes werden goed genuttigd en de mannen onder elkaar (de Franse mannen) vervielen al gauw in het Morvanees waar voor ons geen touw aan vast te knopen viel. Ik heb (na enige glazen wijn) anecdotes verteld over Fred en wapens en hopelijk heeft iedereen het gezellig gehad. Het gaf ons in elk geval wel een goed gevoel, een gevoel hier thuis te geraken, een gevoel van ‘erbij’ horen.

Met onze opvangertjes gaat het goed.

Mirza is supermakkelijk, ze slaapt veel, is blij met een knuffel en loopt al helemaal zelfstandig de trap op en af, wat ik vreselijk knap vind voor een blinde hond. Ze is makkelijk met de andere honden en gek op Fred. Lucho is een ouwe brommerd en heeft dan ook al de bijnaam bolletje brompot. Maar hij kan enorm genieten van een knuffel en speelt erg graag met een balletje, hij vindt het heerlijk om weg te rennen als je ’s avonds zegt ‘we gaan naar bed’. Hij loopt de hele dag te grommen tegen de anderen maar die negeren hem eigenlijk. Mientje is een klein schatje, ze ligt graag op schoot, is helemaal dol van balletjes, rent er buiten keihard achteraan. Een echt hartebrekertje en we kunnen haar al niet meer missen.

Met dank aan Jeanette Cadee en fam. Jac Neüs uit Breda (en alle mensen die via hen gedoneerd hebben) konden we vorige week Respectons blij maken met twee volle jeeps hulpgoederen: manden, dekens, halsbanden, riemen, medicijnen, voer enz. enz. In januari is er naar alle waarschijnlijkheid weer een reis naar diverse opvangcentra in Roemenië en Servië dus men was er enorm blij mee.

Het stond al langer op de planning maar de week voor Kerst was het zover, de gîte werd voorzien door buurman (aannemer) Luchien van een nieuwe keuken

en voordeur. En óf het mooi is geworden!!

Voor de dames is een vlucht is geregeld. Ruby en Rebecca vliegen op 5 februari naar Amsterdam en voor Gitana wordt door Dierenhulp Cadiz uiterste best gedaan om haar eerder een vlucht te bezorgen zodat zij ook het weekend mee naar Frankrijk kan.

Anita (Pennings weblog: ) heeft het geweldige aanbod gedaan om de eerste twee in de opvang te nemen en dan ze alle drie naar Frankrijk te brengen. Ze rijdt samen met een vriendin Suzanne en blijft dan in de gite.

Het is onnodig te zeggen dat ik erg onder de indruk ben van haar aanbod en dat ik hen tot in de grond zal verwennen dat weekend!

Daarom nu alvast bedankt!!!!

De kortste dag van het jaar maar hij is wel zonnig en dus gaan we lekker even wandelen.

Het water van het meer staat laag wat extra fijn is want dan kunnen ze langs het water lopen. Dan kunnen Gaija, Quinty en Simba ook om de beurt los. Als we door het bos lopen neem ik het risico liever niet. Vooral Quinty en Gaija genieten als ze los zijn, ze gaan helemaal uit hun dak en rennen van links naar rechts.

Ook kleine Mientje (die we hernoemd hebben omdat Fred Miertje niet zo leuk vond) geniet, ze vindt van alles om te besnuffelen. Hera loopt altijd los, die gaat toch altijd haar eigen gang maar loopt nooit ver weg.