Het is donderdagmiddag als ik een telefoontje krijg van Nicole van SOSALERT. De spaniel die bij ons zou komen kan moeilijk vervoerd worden (NIcole spreekt plat Parijs’s’s’s) ik begrijp niet helemaal waarom. Ze zegt dat ze Loden meeneemt. In eerste instantie, enigszins overbluft zeg ik dat dit goed is.

Echter hoe meer ik erover nadenk hoe minder ik het er mee eens ben, ik had Loden al op hun site gezien, een vrij grote jachthond (groter dan Manu) en het voelde gewoon niet goed.

Ik heb Nicole gemaild dat ik het niet zag zitten met Loden en dat ik alleen voor Lucho wilde gaan, ze mailde terug dat ze Loden in elk geval mee zou nemen omdat hij niet alleen thuis kon blijven bij haar.

Het is vrijdagmiddag half 4 en Nicole is net weg, Lucho is een hele dikke zwarte poedel die uit Spanje komt en volgens mij nooit de 12 jaar is die er gezegd werd dat hij zou zijn. Integendeel als hij een jaar of 8 is dan is het veel. Maar goed dat zien we wel. De kennismaking met onze honden ging goed, zoals te verwachten hebben Gaija, Manu en Quinty er nog het meest moeite mee, maar Chico en Sisqo viel dus reuze mee. Hij zit nu braaf naast me terwijl ik dit type. Hij schijnt al sinds dat hij vanaf juni in Frankrijk is, meerdere huizen gehad te hebben.

Deze foto kreeg ik als eerste…

En zo ziet hij er nu uit…

Loden zat in de auto en ach gut wat een ouwetje, ja dit is wel eentje uit de ‘doelgroep’ maar hij is niet alleen echt te groot, hij is niet gecastreerd en dat kunnen we met Hera dus echt niet hebben.

Zoals op de foto te zien is, heeft het hoofd van dit huishouden al kennis gemaakt (Jason).

We houden u op de hoogte!

Op nog geen 10 minuten rijden van ons ligt het plaatsje Dun les Places, even daarvoor kan je van de weg af en dan kom je in een ruig en eeuwenoud deel van de Morvan uit. Er is een weg gemaakt tussen de bergen door en links van je zie je dan ook de rotsen en bomen en rechts loopt een woest bergriviertje. Je kan hier overal wandelen en er loopt een wandelpad wat kilometers lang het watertje gaat, soms moet je wat klauteren en soms heeft het water een gat geslagen in de oever waardoor het water dan over het pad is gelopen. Dichte naaldbossen omzomen het pad en de zon kan hier maar met moeite door heen schijnen. Op een gegeven moment kom je een brug tegen en moet je kiezen welke kant je verder gaat, omdat Quinty en Simba het wel gehad hebben tegen die tijd ga ik terug.

Maar wat een prachtige wandeling en wat een rust, voor veel foto’s van deze wandeling bezoek ons foto album op

http://www.takeyourdogsonholiday.com/gallery/igallery.asp

Waar is ie dan? Is ie naar links gegaan?

Nee joh, hij is rechts gegaan…

Eh… jongens…. Ik sta hier hoor…

En u dacht dat Kangoeroehonden niet bestaan?

Zo maar een gemiddelde zaterdagavond in huize Mercey. Op het plaatje zijn bijna al onze viervoeters te vinden, nl 3 katten en 8 honden. Gaija en Tippy poes ontbreken. En als ik geluk heb mag ik ook een plekje op de bank zoeken.

Sinds een paar nachten vriest het hier goed, de wereld is ’s ochtends wit en dat is prachtig om te zien. Overdag is de lucht strak blauw met een zonnetje wat het buiten vertoeven, uit de wind, heel aangenaam maakt. “Is in november de kou in het land, dan houdt de winter niet lang stand”, nu laten we het hopen!

Vanmiddag gewandeld bij Lac Pannecière. Dit grootste meer van de Morvan is voor een groot deel leeg, het schijnt dat men een keer in de zoveel jaar de meren leeg (of gedeeltelijk leeg) laat lopen. Het leuke is dan wel dat je heerlijk kunt wandelen.

Een meisje wat met haar grootvader daar was, was helemaal weg van de honden, vooral van Simba, die een speciale aantrekkingskracht op kinderen schijnt te hebben.

Op sommige foto’s lijkt het wel of we de piramides van Egypte aan het beklimmen zijn.!!

De stuwdam van het meer…