Meer foto’s in het fotoalbum. Hier zullen regelmatig nieuwe foto’s aan worden toegevoegd.

Dit is Tirso.

En dit is Amber:

Aangezien ik Tirso en Amber nog niet helemaal vertrouw met de katten, sluit ik de woonkamer ’s nachts af, dat heeft een nadeel: de poezen willen dan ook op bed liggen.

Kayla de haarbol besluit midden in de nacht dat mijn haar dringend een wasbeurt nodig heeft, Monty schrukt zich tegen mij aan, Jason vindt een tennisbal die zo heerlijk stuitert over de houten vloer en om zes uur heeft Tippy honger en laat dit luid mauwend weten.

Kwart voor acht besluit dan ook ons volkje wakker te zijn en beginnen heen en weer te lopen, Amber en Tirso beneden ontgaat dit niet en beginnen te piepen. Dan er maar uit.

Even allemaal een plas doen, als ik ze weer naar binnen doe loopt Amber naar de bank en krult zich op. Oeps, dat mag ze thuis niet (weet ik gelijk waar ze dus de nacht hier doorbrengt) dus even streng zijn.

Ik loop nog even naar boven en merk dan dat de twee logees ook geen enkel probleem hebben met traplopen…..

Als je hart bij dieren in nood ligt dan wil je helpen, zoveel mogelijk. Toch hebben wij ook altijd gezegd dat ons persoonlijke leven net zo belangrijk is. Daarom hebben we besloten om af te gaan bouwen zodat we over een jaar of 5 / 6 nog maximaal 3 /4 honden over hebben en meer mogelijkheden krijgen om samen dingen te ondernemen, met of zonder (het liefste met) honden.

Dat betekent dat we de komende jaren ons nog in willen zetten voor honden, honden in nood. Echter geen grote honden meer maar ouwetjes, échte ouwetjes, ouwetjes die kansloos zijn vanwege hun leeftijd of een handicap.

Daartoe ben ik de afgelopen weken op het internet aan het zoeken geweest en tot mijn verrassing zijn er in Frankrijk toch heel wat organisaties die zich bezig houden met het redden van honden. Op bijna al hun sites hebben ze ‘moeilijke’ of ‘urgente’ gevallen. En bijna allemaal hebben ze wel kleine ouwetjes, vooral veel poedels.

Allemaal heb ik ze een (denk ik) vriendelijke mail gestuurd, met wie ik was en wat we wilden. In totaal heb ik 20 mails verstuurd, na een week heb ik opnieuw een mail gestuurd met nog wat uitleg want misschien was door mijn gebrekkige Frans niet alles duidelijk?

Inmiddels weer een week verder, slechts 2 hebben gereageerd! Twee van de 20! Zoveel honden waarvoor dringende hulp gevraagd wordt, sommigen met zelfs een datum erbij, omdat ze anders zouden worden ingeslapen. En dan reageren er maar 2??? Voor mij is dit werkelijk onbegrijpelijk. Frustrerend ook want dan wíl je helpen en dan lijkt het alsof die hulp niet gewenst is?

Zoals het er nu naar uit ziet krijgen we binnenkort 2 ouwetjes in elk geval in opvang, een 12 jaar oude cocker spaniel uit Spanje en een 12 jaar oude poedel uit een opvangcentrum in Zuid Frankrijk. De poedel is er gebracht omdat zijn baasje is gestorven en de familie hem niet wilde, ongeveer het verhaal van alle oude poedeltjes in Frankrijk.

Gisterenavond kom ik al zappend bij een programma terecht over overgewicht, Nederlands nieuwste dieet goeroe Sonja Bakker controleert de koelkast en keukenkastjes van mensen op zoek naar ongezond eten.

Zonder enig voorbehoud worden onaangebroken blikken, potten, zakken, flessen weggegooid. Voor tientallen euro’s verdwijnen er in de vuilniszak.

In een nieuwprogramma eerder die avond was te zien hoe schrijnend de armoede in Nederland is, de voedselbanken kunnen de aanvragen niet aan.

Kan mevrouw Sonja Bakker en haar programmamakers niet nadenken en in plaats van ongeopende verpakkingen met eten in de vuilnis te kieperen deze éven af geven bij een voedselbank? Alle kleine beetjes helpen ….

Overigens is dit niet het enige programma wat zich hieraan schuldig maakt, ook bij programma’s als de Tuinruimers en In Holland staat een huis worden goede meubels,  kleinmeubelen, tuinaccessoires enz in containers gekieperd.

Nederland…. Een weggooi maatschappij in meerdere opzichten!

De eerste nacht met de logés is prima verlopen. Amber en Tirso hebben beneden geslapen, dat zijn ze bij Anoush ook gewend en ik heb ze niet gehoord zelfs niet toen ik om 3 uur er uit moest om Hera te laten plassen buiten.

Vanochtend werden ze vrolijk verwelkomd door onze clan, zelfs kleine Gaija was helemaal blij en overlaadde ze met kusjes.

Tirso heeft toch nog wat ‘last’ van de na weeen van Hera haar loopsheid en vindt haar helemaal leuk, dat wekt weer wrevel op bij Sisqo die op zijn ‘Sisqo’s’ loopt te grommen. Dus neem ik Tirso en Amber maar even mee als ik hondenvoer ga kopen, ze blijven rustig in de auto liggen, geen enkel probleem. Op dit moment ligt alles voor pampus.

Een uur geleden hebben Anoushka en haar vriendin, hun 2 galgo’s gebracht: Tirso en Amber.

 Zij gaan zelf lekker 10 dagen op vakantie naar Noorwegen, walvissen kijken oa, brrrrr maar vast heel mooi. Hun 2 langneuzen mogen hier blijven, hoewel Tirso al 2x en Amber 1x hier was geweest is het toch altijd even spannend om te zien of het gaat maar daarover hoef ik me geen zorgen te maken. Ze gedragen zich alsof ze thuis zijn en kiezen het lekkerste kussen uit. De poezen worden nieuwsgierig bekeken (maar Anoush heeft zelf ook poezen) dus geen zorgen.

Buiten lekker rennen en even flink over elkaars plas heen piesen. Ik ben de baas hier, nee ik, nee ik enz enz met 11 honden nu in huis schiet dat niet erg op.

Ongelooflijk toch hoe windhonden zich makkelijk aan elkaar aanpassen…. Anoush kan met een gerust hart op vakantie gaan.

Het is woensdagmiddag, en ik zit aan de computer, het is prachtig weer dus de deur staat open, dat betekent dat de katten in de hal zitten (vanwaar uit ze naar de buitenkennel kunnen). Ineens hoor ik piep … piep?? En ik zie een klein muisje rustig tussen mijn benen door lopen. 9 Honden slapen rustig door.

 Het muisje verschanst zich achter mijn bureau waar ik er onmogelijk bij kan….

 Nog geen uur later hoor ik uit de gang een benauwd piep piep piep…. Huhuhhuh? Ik ren de gang op waar een muisje in doodsnood wordt beloerd door drie likkenbaardende katten. Hoe komt die muis nou in de gang?????

 Ik probeer de muis te vangen maar hij (of zij) rent de badkamer in, een half uur lang probeer ik de muis te vangen, van links naar rechts terwijl de katten mij telkens dé blik geven “Laaaaat ons het dan doen!”…

 Opeens rent de muis de gang op, ik erachter aan, de katten juichen “joepie” nu is ie van ons. Maar mooi niet! Ik doe de garagedeur open en de muis snapt de hint en rent de garage in. Deur dicht, zo, die is gered, nu nog even de garagedeur naar buiten open en Mouse Rescue Operation is geslaagd.