Dagje Parijs
Om 11 uur ben ik bij pa en ma om ma op te halen. Pa blijft met de teckels thuis.
Het is mooi weer en we vertrekken richting Montbard (het station voor de TGV). We zijn ruim op tijd en drinken nog een bakske. Even sanitaire stop en dan naar het station, bij de tgv heb je gereserveerde plaatsen dus het was even puzzelen hoe dat werkt op het perron (er staat aangegeven welke wagon waar aankomt). De trein was in elk geval mooi op tijd, wagon snel gevonden, stoelen ook, maar balen, we rijden achteruit, althans we rijden natuurlijk niet achteruit maar wij zitten dus met onze rug in naar de rijrichting.
De trein vertrekt en het gaat in elk geval niet hard, we hadden verwacht dat de tgv mega hard zou rijden maar we hebben het gevoel om in een boemel te zitten, al zien we wel dat hij de auto’s op de snelweg inhaalt. Ik moet me concentreren want ik word knap misselijk van het achteruitrijden. De conducteur komt en vraagt om de kaartjes. Voor ma heb ik een billet met senioren korting gekocht, dit blijkt echter alleen te kunnen als je een franse seniorenkaart hebt (en die heeft ze nog niet) met als gevolg dat ik moet bijbetalen en ook een boete krijg.
Exact tien voor twee ‘landen’ we op gare de Lyon in Parijs. Ik besluit een taxi te nemen omdat me dat sneller lijkt en in elk geval makkelijker. Een half uur later en slechts 11 euro armer (dat valt mee) staan we voor het consulaat. Het is een piep klein eenvoudig, somber kantoortje. In de hal staat een foto automaat, volgende de nieuwe regels voor pasfoto’s (voor paspoorten) mag je van alles niet dus ik hoop dat het goed gaat. Wat ik ook doe mijn bril spiegelt en dat mag niet, tsja toch maar afgedrukt want ik krijg het niet zonder spiegeling. De man achter de balie zegt gelijk dat de foto’s niet goed zijn en dat ik nieuwe moet maken zónder bril. Hop weer 4 euro. Voor het paspoort reken ik 60 euro af, gelukkig word ie wel thuisgestuurd. En 20 minuten later staan we weer buiten. We hebben trek dus gaan op zoek naar een restaurantje.
Wat raar om zo in Parijs te lopen en ineens de Eiffeltoren te zien. Hoe vaak ben ik niet in Parijs geweest, maar dan ga je altijd bewust een paar dagen op vakantie naar deze stad. Nu is het opeens een soort schoolreisje gevoel. We lopen een bocht om en komen in een openlucht antiekbeurs, super met een aantal waanzinnige greyhound beelden (niet te betalen).
Na een uurtje lopen zien we een leuke brasserie en we nemen een lekkere clubsandwich. Het is inmiddels vier uur en we willen nog wel wat winkeltjes zien, we lopen en lopen maar geen winkel te vinden, we zien de Seine, dat wel maar de tijd gaat voorbij en ik wil op tijd op het station zijn om de retour kaart van ma nog om te wisselen om niet nog ene boete te krijgen.
We besluiten een taxi te zoeken of een metrostation, vergeet het maar, het is tegen vijf uur, alle taxi’s zitten vol, onze voeten branden, ook geen metro te bekennen, ik word wat nerveus want om kwart voor 6 gaat de trein weer.
Uiteindelijk vraag ik aan een sjieke portier van een mega duur hotel hoe ik het snelste naar gare de lyon kan komen. Hij wijst op een piepklein trapje wat naar een metrostation leidt (nergens een bordje te bekennen ‘metro’) en gelukkig gaat er een rechtstreekse lijn. Om half zes staan we weer op het station, maar de rijen voor de balie zijn zo vreselijk lang dat ik het risico niet wil lopen. Kwart voor zes, horen we dat de trein vertraging heeft, balen. Zes uur komt de trein aan en balen balen we zitten weer achterstevoren. Met angst en vrees wacht ik een uur lang op de conducteur maar hoera we hebben geluk op de terugweg geen controle en dat scheelt dus 40 euro.
Om acht uur zet ik ma weer thuis af. In twee uur ben je van je huis tot in het hartje Parijs, gek idee. In elk geval heel vermoeiend maar ook heel leuk al met al.
