Mercey Clan

Gisterenavond was het zover, om kwart voor zes vetrokken Nancy en ik richting Parijs Orly vliegveld. Mientje moest mee want die heeft haar insuline prikje nodig om 8 uur en Fred heeft dat nog nooit gedaan. Marco (de partner van Nancy) hield Fred gezelschap.

Tot 55 km voor Parijs ging alles perfect toen doken we een file in, maar geen nooit dachten we, tijd genoeg (de vlucht zou om 21:15 aankomen, er stond 2,5 uur in de routeplanner). Het begon ook nog te regenen en de file duurde. Het werd half acht, acht uur en toen half negen en de onrust sloeg toch ene beetje toe. In de file Mientje haar prikje gegeven, ik voelde me net zo’n junkie toen ik haar spuit zat te vullen achter het stuur haha.

Eindelijk iets voor negen uur, de borden van Orly, gelukkig had ik nagevraagd welke terminal we moesten hebben en op de kaart gekeken welk parkeerterrein het dichtst bij was. Auto geparkeerd, naar terminal gelopen, roltrap op en toen stonden we recht voor de bagageband. We zagen op een monitor dat het vliegtuig al geland was (een kwartier eerder), ik moest vreselijk plassen en ik geloof dat ik het nooit zo warm heb gehad van het rennen als op dat moment. Maar wat raar om zo midden tussen de passagiers te staan (in Schiphol kom je immers niet bij de bagageband als afhaler). Ik had een papier gemaakt met de naam van de persoon die de honden begeleidde en op het karretje gezet. Na 5 minuten kwam een Andy Warhol type op ons af, een Spanjool die al 11 jaar in Parijs woonde, kunstenaar (hoe kan het anders), super aardig. De fles wijn die we hadden meegenomen werd op prijs gesteld, veel tijd om te praten was er niet want daar kwam al de eerste vliegtuig bench de bagageband op. Met Rubi en gelijk daarna de tweede met Chester.

De honden natuurlijk bekeken, nog even handjes gezet, heel snel plassen en weer naar huis. Met de GPS van Nancy zaten we in 20 minuten weer op de A6 en was het linea recta naar huis. Om middernacht draaiden we de binnenplaats op. Doodmoe dat wel, spanning, toch een eind rijden (wat rijd ik hier immers nog), snelweg, file enz. Wat fijn en gezellig dat Nancy mee ging, zonder haar was het een ramp geworden hoe had ik ooit in mijn up die twee naar de auto (en in de auto) gekregen.... maar het vooral ook erg gezellig om niet alleen zo'n eind te hoeven rijden.

Hondjes uitladen, eerst Chester laten plassen en aan de lijn naar binnen, iedereen moet snuffelen, wie ben jij? Maar geen gegrom Chester is super en loopt rustig rond, Fred blijft bij hem en ik ga Rubia halen. Ook haar even laten plassen en naar binnen, hé nog eentje? En weer geen gegrom wat hebben we toch een kanjers.

Even allemaal naar buiten achter, de twee nieuwen wel aan de lijn. Het is inmiddels toch tegen 1 uur dus ik laat hen lekker beneden en wij gaan slapen.

Vanmorgen om 7 uur wakker en eruit, de twee hadden helemaal niets gedaan, de brokjes waren wel op en ook het water. Rubia vindt de stenen vloer doodeng en durft er niet op te lopen.

Als een echte reu plast Chester overal en de andere reuen natuurlijk gelijk erachter aan en erover heen.

We gaan met alle honden naar het grote veld, zij nog even aan de lijn maar ik merk al gauw dat ik Chester zeker los kan laten. Wat een geweldige hond, hij is zo blij en dankbaar, komt continu naar je toe, even knuffelen en dan weer snuffelen. Rubia laat ik dan ook los en die gaat gelijk lopen rennen. Het bos in, het weiland over. Rennen, vliegen met haar drie pootjes, van links naar rechts. We ontbijten in het prieeltje met alle honden om ons heen. Wat een rijkdom.

Er valt ook zoveel te ontdekken

Hier Rubi nog even aan de lijn

En hier Rubi lekker los

Vanuit de bejaardenwoning heb je goed zicht op al wat gebeurt. Quinty (11), Hera (13) en Xailor (13) houden de drukte wel voor gezien.

Fred en ik hebben vandaag een deel van de tuin nog omheind (voor de trouwe lezers waar Amber ooit ontsnapte). Het is het achterste deel van de tuin wat aansluit op het weiland van de buurman, er loopt een stenen muurtje, er staan bomen, met schapengaas en prikkeldraad, en je kan er eigenlijk niet uit (behalve Amber dus en de vos die ooit het terrein op kwam). Maar het zat me toch niet lekker, er zaten hier en daar steeds wat verse gaten niet groot maar toch. Dus hebben we met de laatste rol gaas die we nog hadden vandaag ook dit allerlaatste stukje 2 meter hoog dichtgemaakt. Nu is echt alles omheind.

Saar vindt de nieuwe vriendjes heel leuk en laat zien hoe hoog en hard ze kan rennen

In de zandbak wordt druk gegraven naar verborgen schatten

Hier kan je goed het missende deel van Rubi haar achterpootje zien. Quinty heeft ook zo'n missend deel aan haar rechterpoot en lijkt nu steeds aan Rubi te laten zien hoe hard zij wel niet kan rennen. Heel apart.

11 jaar oud en wat een plaatje! Wat jammer toch dat zoveel mensen afhaken bij een oudere hond, ze zijn je zo dankbaar en geven je zoveel plezier.

Chester is helemaal op Fred gericht, volgt hem overal, springt tegen hem op, geeft hem kusjes. Zoo mooooi om te zien en wat onvoorstelbaar lief zijn deze honden toch.

Chester is de hele dag bij ons geweest en Rubia een deel van de dag. Zij is op een gegeven moment naar binnen gegaan en heeft daar liggen slapen.  Ze heeft al een mandje uitgezocht, Chester ligt op het kleed voor de haard. Ze kijken niet naar de katten (hoewel dit de eerste dag is en alles nog kan veranderen als ze zich meer thuis gaan voelen) en met de honden gaat het ook goed, zelfs Manu die altijd tegen vreemde honden blaft heeft deze twee volledig geaccepteerd. Eigen ras dus.

Kijk zo leuk Rubi en Manu allebei met zo'n wit puntje aan hun staart.

Is het geen schatje?

Rubi heeft één oor wat omhoog staat en één oor die hangt, zo grappig. Hier durft ze niet de vloer op te stappen, ik heb nu extra dekens neergelegd om haar over de angst heen te helpen.

Omi (Rubia) blijft nog bangig, ze gaat wel zelf naar buiten en kijkt dan waar we zijn, ziet ze ons niet dan gaat ze staan blaffen. Ze vindt het wel fijn om aangehaald te worden maar is zoo bang om tikken te krijgen, het breekt je hart gewoon maar het is zo´n vreselijk lief hondje...