Quinty
Ik heb het al vaker gezegd, wat is Quinty veranderd. Vandaag realiseerde ik me opeens toen ik de foto's bekeek voor de blog dat zij altijd een ander eigenlijk opzoekt en dat terwijl ze nog geen jaar geleden elke hond beet die maar in haar buurt kwam.....
Prachtig toch. Hier Guusje met Quinty.
Samen met Saar in de bench
En hier met frummelke Rubia. Het is zo'n schatje, ze zoekt me continu op maar blijft op afstand. Ze heeft ook een duidelijke manier om iets kenbaar te maken: een schor blafje. Als ze naar binnen wil, als ze eten wil, als ik iets te eten heb en zij wil het. Ze is echt om op te vreten, nog wel steeds bang als je haar wilt aaien, schrikt ze en duikt in elkaar. Als je haar op wilt pakken (omdat ze soms nog niet uit zichzelf mee gaat naar buiten) dan verstijft ze en gaat ze helemaal plat in haar mandje liggen. Maar het gaat wel steeds beter en ik heb zelfs haar staartje al een keer zien kwispelen.
Hier nog zo'n hartenbreker, onze Manu.
Naast hem brompot Lucho, een echte mopperkont maar toch ach het beestje kan er ook niets aan doen. Hij vindt het fijn als je met een balletje gooit, hij vindt het heerlijk als je hem kriebelt en dan krijg je als dank een likje over je hand. Daar doe je het dan voor en dan neem je al het gegrom en gegrauw maar voor lief.
Zeg nou zelf daar smelt je toch van....
