Twee vogelverhalen
Gisteren wandel ik met Gaija (flex), Saartje, (korte lijn), Quinty (flex nadat ze een tijd los had gerend) en Sisqo, Chico en Guusje (multiriem) langs het meer. Opeens duikt Gaija naar links tussen bomen door, ik zie iets over de grond schieten en roep haar terug, verwoed aan de flex sleurend.
Ook de rest is nu geïnteresseerd maar ik houd het onder controle, voor de anderen is het te klein om echt interessant te zijn, alleen Gaija wil er achteraan. Maar dan in een duikvlucht een hevig gekwetter en daar komt papa Koolmees to the rescue. “Blijf van mijn kind” zoeeeeeeffff …. En van links verschijnt ook mama Koolmees “Opzouten”!!! De ouders vliegen onder hevig protest om de kop van Gaija die toch wat beduusd naar mij toe komt. Ik stel pa en ma gerust en loop snel door. De kans dat het kleintje wat kennelijk nog niet kan vliegen het redt in zo’n bos met roofdieren als vossen, marters en uilen is klein maar ja.
Gisterenavond, het schemert een beetje en Saar loopt (natuurlijk) nog buiten, ze heeft weer eens geen zin om naar binnen te komen. Ik loop naar buiten en zie haar in de boomgaard steeds weer de lucht in springen, een ekster springt van tak op tak. Elke keer als Saar iets wegloopt lijkt hij haar uit te dagen en komt lager, schreeuwend en krijsend. Ik ren naar binnen om mijn camera te pakken want Saar springt wel 2 meter hoog, het is prachtig om te zien.
Ik loop wat dichterbij en kan nog een paar plaatjes schieten maar helaas niet meer van die hoge sprongen. De ekster blijft schelden en van tak op tak springen.
Saar verliest haar interesse en gaat naar binnen (nou nou). Ik blijf nog even staan kijken en zie dan dat er boven in de boom een nest zit met 2 eksters ernaast. Nu dacht ik altijd dat ‘ons’ eksterpaartje in een van de grote bomen naast de tuin bivakkeerden maar het blijkt dat ze naar de boomgaard zijn verhuisd (of er altijd al hebben gezeten). Maar waarom kwetteren ze dan zo? Opeens zie ik in het gras een zwart wit iets liggen, ik buk me en zie dat het een eksterjong is, dood. Dát was dus het hele theater, ze wilden hun kind verdedigen. Ik pak het jong op, wat toch al behoorlijk groot is maar de staart is zeker niet volgroeid, en leg het aan de andere kant van het hek. Pa en ma kijken toe. Sorry jongens.
Als ik in bed lig, krijg ik opeens een vreselijke gedachte, het gras is de boomgaard stond kniehoog………….. en ik heb gemaaid….. en opeens bedenk ik dat het goed mogelijk is dat het jong uit het nest is gevallen, zich heeft schuilgehouden in het hoge gras en dat ik met de maaimachine over hem heen gereden ben………… ik slaap niet lekker meer.
